พูดช้าแต่เหตุเกิดเร็ว ในตอนที่ไวน์แดงสาดเข้ามาตรงหน้า หลินซิงเหยาก็เอี้ยวตัวเล็กน้อย หลบหลีกได้อย่างง่ายดาย
หลินซิงเหยาหลบได้ แต่ไวน์ที่สาดออกไปกลับเก็บคืนไม่ได้แล้ว
เดิมทีจวินอวี่เฟยตั้งใจจะสาดใส่หลินซิงเหยา แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะพลาดจริง ๆ แต่พอหลินซิงเหยาหลบ เธอก็เสียหลักทันที ล้มคะมำลงต่อหน้าผู้คน
เธอเจ็บจนเขี้ยวเบี้ยวปาก กำลังเตรียมจะด่า แต่พอเงยหน้ากลับเห็นพี่ชายคนที่สามของเธอ
จวินจื่อเหาเดินทางกลับจากแดนไกล แต่งตัวภูมิฐานปรากฏตัวในงานเลี้ยง เห็นจวินอวี่เฟยอยู่ที่นี่เดิมตั้งใจจะเข้ามาทักทาย
ใครจะรู้กลับถูกน้องสาวสาดไวน์แดงใส่เต็มหน้าเต็มศีรษะ สูทสีขาวสั่งตัดพิเศษก็กลายเป็นด่างพร้อยไปหมด ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที
จวินอวี่เฟยรีบร้อนลุกขึ้น “พี่ หนูไม่ได้ตั้งใจจะสาดใส่พี่นะ หนู หนู…”
เธอร้อนใจจนน้ำตาแทบไหล จวินจื่อเหาลูบไหล่น้องสาว ยิ้มแล้วพูด “ไม่เป็นไร แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าเอง ดูสิร้อนใจจนจะร้องไห้แล้ว!”
เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดรอยไวน์บนใบหน้า ยิ้มแล้วมองไปทางหลินซิงเหยา “ท่านนี้คือพี่สะใภ้รองสินะครับ ครั้งแรกที่พบหน้ากัน เสียมารยาทจริง ๆ”
จากนั้นก็ทักทายแขกที่อยู่รอบ ๆ ทีละคน พร้อมแสดงความขอโทษ ขอให้ทุกคนอนุญาตให้เขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยกลับมา
ตั้งแต่ต้นจนจบ กิริยามารยาทเรียบร้อย ราวกับเจ้าชาย ถึงแม้รอยไวน์จะเปื้อนกาย ก็ไม่ได้กระทบกระเทือนแม้แต่น้อย
หลินซิงเหยายกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบช้า ๆ : นี่คือลูกชายของจ้าวเหม่ยเจวียนอย่างนั้นหรือ? ดูแล้วไม่ใช่คนที่จะรับมือง่าย ๆ น่าสนใจ
เจ็ดนาฬิกาตรง งานเลี้ยงเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ
จ้าวเหม่ยเจวียนในฐานะตัวเอกของงานเลี้ยง ขึ้นเวทีกล่าวสุนทรพจน์ร่วมกับจวินเจ๋อหย่วน แสดงความขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน