จวินอวี่เฟยเป็นคนใจร้อน จ้าวเหม่ยเจวียนบอกให้เธออยู่นิ่ง ๆ แต่เธอจะทนได้อย่างไร
โดยเฉพาะเมื่อเห็นคุณหญิงคุณนายและเหล่าคุณหนูในกรุงหลวงหลายคนเข้าไปพูดคุยกับหลินซิงเหยา แถมยังชมว่าหลินซิงเหยาสวย จวินอวี่เฟยก็โกรธจนแทบจะระเบิด
ตอนนั้นเอง บริกรถือไวน์แดงเดินผ่านมา
จวินอวี่เฟยพลันตาเป็นประกาย คิดในใจว่า: อีนี่ต่อให้แต่งตัวดูดีแค่ไหน ก็เป็นแค่เด็กบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ไม่รู้เรื่องไวน์แดงแน่ ๆ ผิดกับพวกเธอที่เป็นลูกหลานตระกูลดังจริง ๆ ที่ต้องเรียนวิชามารยาทชั้นสูงต่าง ๆ ตั้งแต่เด็ก และการชิมไวน์แดงก็เป็นวิชาหนึ่งที่ขาดไม่ได้
ดังนั้น จวินอวี่เฟยจึงหยิบไวน์แดงสองแก้วเดินไปหาหลินซิงเหยา
“พี่สะใภ้รอง คอแห้งแล้วสินะ มา ดื่มไวน์แดงสักหน่อยเถอะ”
เดิมทีหลินซิงเหยาแค่เดินเล่นในงาน แต่เพราะวันนี้เธอแต่งตัวโดดเด่นเกินไป พอออกมาก็มีคนมาหาเธอพูดคุยด้วยไม่น้อย
หลินซิงเหยาไม่ได้บอกว่าตนเองเป็นภรรยาของจวินเสวียนเย่ กำลังคุยเรื่อยเปื่อย จู่ ๆ จวินอวี่เฟยก็เดินมาหาเรื่อง เรียกเธอว่า "พี่สะใภ้รอง"
บรรดาคุณหญิงที่อยู่รอบ ๆ จึงอุทานขึ้นทันทีว่า "อ้อ ที่แท้คุณก็คือคุณนายรองที่ตระกูลจวินเพิ่งแต่งเข้ามานี่เอง สมแล้วที่ไม่ธรรมดา"
จวินอวี่เฟย: "..."
เมื่อกี้นี้นางไม่ได้ใช้ฐานะคุณนายรองตระกูลจวินโอ้อวดเลยหรือนี่
"พี่สะใภ้รองของฉันนะ โตมาในป่าเขา ไม่ค่อยพูดเป็น คุณนายโจว คุณหนูจ้าว คุณนายสวี่ พวกคุณอย่าถือสานางเลยนะ"
จวินอวี่เฟยพูดเหมือนช่วยหลินซิงเหยา แต่แท้จริงแล้วกำลังเสียดสีว่าหลินซิงเหยามาจากพื้นเพต่ำต้อย