จวินเจ๋อหย่วนส่งเสียงหัวเราะกลบเกลื่อน “ตอนนั้นคุณไม่ใช่ล้มป่วยหรือครับ ถึงให้น้องจื่อเหาบริหารแทน เขา…”
“ดังนั้น ฉันจะเอาคืนมาตอนนี้มันผิดตรงไหน? ส่วนเรื่องหนึ่งแสนล้าน ฮึ! ต่อให้ฉันยอมให้ จวินจื่อเหาก็คงไม่มีความสามารถพอจะรับ! ท่านพ่อ สามปีก่อนท่านไม่แยแสธุรกิจของตระกูลจวินฉันใด สามปีต่อจากนี้ก็อย่าเข้ามาก้าวก่ายมากเกินไป ระวังจะทำลายความสัมพันธ์พ่อลูกเสียเปล่าๆ!”
พูดจบเขาก็ปาผ้าเช็ดปากทิ้ง แล้วเดินขึ้นชั้นบนไป
หลินซิงเหยาก็เดินตามขึ้นไปด้วยเช่นกัน
ทันทีที่กลับมาถึงห้องนอน ร่างของจวินเสวียนเย่ก็เซถลา ราวกับจะล้มลง โชคดีที่หลินซิงเหยาพยุงไว้ได้ทัน
ประคองให้จวินเสวียนเย่นอนลงเรียบร้อย หลินซิงเหยาก็รีบวัดอุณหภูมิให้เขาอีกครั้ง 39.5 องศา!
“น่าจะเป็นไข้สูงจากแผล อุณหภูมิสูงเกินไปแล้ว ให้ฉันพาคุณไปโรงพยาบาลไหม?”
หลินซิงเหยากำลังจะหยิบมือถือเรียกคนขับรถ จวินเสวียนเย่ก็กดข้อมือเธอไว้ “อย่าไปโรงพยาบาลเลย จัดการให้ผมตามมีตามเกิดก็พอ”
หลินซิงเหยาพูด “ไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ โรงพยาบาลมียาครบ ฉันไม่มียาลดไข้นี่นา”
จวินเสวียนเย่ส่ายหน้า “ผมให้พวกเขารู้ว่าผมบาดเจ็บไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจวินจื่อเหากับจวินเฉิงฮ่าวต้องไม่อยู่เฉยแน่”
ตอนเขาดีอยู่ ทุกคนล้วนเกรงขาม ไม่กล้าบังอาจ แต่ถ้าเขาป่วยขึ้นมา บรรดาผีเปรตทั้งหลายก็จะพากันกระโดดออกมาแน่นอน เบื้องหลังจวินจื่อเหายังมีกองกำลังติดอาวุธจากต่างประเทศ ส่วนจวินเฉิงฮ่าวก็เจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งกว่า