ที่แย่ที่สุดคือ อาหารมื้อนั้นของเสี่ยวต่งก็ไม่ได้ทำให้เพื่อนร่วมงานทำดีกับเธอ
ในงานช่วงต่อมา เสี่ยวต่งถูกรังแกหนักที่สุด งานสกปรกเหนื่อยยากถูกโยนมาให้เธอหมด วันนี้ยังให้เธอนั่งที่แย่ที่สุดอีก
ตอนนี้ เห็นว่าจะมีเพื่อนร่วมงานใหม่ต้องมารับเคราะห์แทน และดูจากการแต่งตัวของหลินซิงเหยา เธอดูเหมือนเพิ่งเรียนจบ เลยอดไม่ได้ที่จะเตือนให้รู้ตัว
หลินซิงเหยาพูดพลางขับรถไปว่า "ขอบคุณที่เตือนนะ เมื่อกี้พวกเขาเห็นคุณขึ้นรถฉันแล้ว ถ้าฉันกลับไปตอนนี้ พวกนั้นต้องรู้แน่ว่าคุณเป็นคนทำให้งานเลี้ยงวันนี้ล่ม"
"ฉันรู้ค่ะ แต่อะไรที่ไม่อยากให้เกิดกับตัว ก็อย่าทำกับคนอื่น" เสี่ยวต่งถอนหายใจ "ตอนแรกฉันคิดว่าบริษัทจวินเป็นบริษัทใหญ่ระดับโลก มาอยู่ที่นี่คงมีอนาคตที่ดี ไม่นึกว่าจะเจอเพื่อนร่วมงานแบบนี้ ถ้าไม่ไหว ฉันก็จะลาออก"
หลินซิงเหยาพูดว่า "บริษัทจวินดีอยู่หรอก ก็เลยจะปล่อยให้ขี้หนูเม็ดเดียวเสียหม้อใหญ่ไม่ได้"
พูดคุยกันมา รถก็มาถึงจุดหมาย: ห้องอาหารส่วนตัวหมิงหลาน
เสี่ยวต่งร้อนรน "บอกแล้วไงว่าพวกนั้นจะแบล็กเมล์คุณ ทำไมยังมาให้เขาอีก แถมห้องอาหารนี้ได้ยินว่าราคาแพง คนทั่วไปไม่มีปัญญากิน"
หลินซิงเหยาลงจากรถ พูดอย่างไม่แยแสว่า "ไหน ๆ พวกเขาอยากเล่น ฉันก็เล่นด้วยสิ ฉันหลินซิงเหยาไม่เคยกลัวใคร"