ในห้องส่วนตัวเหลือเพียงหวังลลี่ที่ยังกำโทรศัพท์แน่นและกรีดร้องว่า “หลินซิงเหยากลับมาเดี๋ยวนี้นะ! แกยังไม่ได้จ่ายเงิน จะหนีไปไหน?”
เสียงโวยวายบ้าคลั่งของเธอไม่ทำให้หลินซิงเหยาหวนคืน หากกลับทำให้เจ้าของร้านอาหารตกใจจนวิ่งมาดู “อ้าว ทำไมเหลือแค่คุณคนเดียวล่ะ? จ่ายเงินหรือยัง?”
เมื่อรู้ว่ายังไม่ได้จ่าย เจ้าของร้านซึ่งเคยยิ้มแย้มให้หวังลลี่เสมอก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
“ไม่สนแล้ว คืนนี้คุณต้องจ่ายเอง ทั้งหมด 240,000 หักค่าคอมมิชชั่นคุณเองก็ต้องจ่าย 180,000!”
หวังลลี่มีเงินมากมายขนาดนั้นที่ไหนกัน? เธอทำได้เพียงเรียกกรรมการจ้าวคู่ควงเก่ามา และยังเล่าเรื่องที่หลินซิงเหยาหลอกเธอให้ฟังด้วย ร้องไห้สะอึกสะอื้นให้กรรมการจ้าวสั่งฝ่ายบุคคลไล่หลินซิงเหยาออก
กรรมการจ้าวเพิ่งมาถึง ยังไม่ทันเข้าใจต้นสายปลายเหตุ ภรรยาของเขากลับบุกมาพร้อมญาติพี่น้องฝั่งตัวเองและรุมทำร้ายหวังลลี่อย่างหนัก
กรรมการจ้าวก็เป็นผู้ชายเลวทรามไร้สำนึก เวลากอดหวังลลี่เคยเรียกขานว่าแก้วตาดวงใจ ที่รักจังเลย
แต่ตอนนี้ต่อหน้าภรรยา กลับขลาดเขลาเหมือนหมาน้อย ได้แต่มองดูหวังลลี่ถูกซ้อมโดยไม่กล้าปล่อยคำพูดใด ๆ สุดท้ายก็ตามภรรยากลับไปอย่างหางจุกโดยไม่จ่ายเงินให้ด้วยซ้ำ
หวังลลี่ช่างน่าสมเพช ถูกทำร้าย ชดใช้เงิน สูญเสียทั้งหน้าตาและเกียรติ แถมยังงุนงงว่าเหตุใดตนจึงโชคร้ายเช่นนี้
แน่นอนว่าเรื่องบังเอิญไม่มีหรอก