จวินอวี่เฟยได้ยินว่าตัวเองดันไปมีเรื่องกับเจ้าหญิงเข้าให้ ก็หงอขึ้นมาอีกครั้ง เธอดึงแขนหลินซิงเหยาเบา ๆ “พี่สะใภ้ เราเปลี่ยนแบบกันดีไหม?”
หลินซิงเหยาหัวเราะ “แค่นี้ก็หงอแล้วเหรอ? ความกร่างที่มีปกติหายไปไหนหมดล่ะ?”
จวินอวี่เฟยยังลังเลอยู่บ้าง เพราะเธอเองก็เป็นพวกชอบรังแกคนอ่อนแอ แต่พอเจอคนแข็งกว่าก็กลัว
หลินซิงเหยาหันไปบอกผู้จัดการร้าน “ฉันจะเอาชุดราตรีแบบนี้ ส่วนอาลิซาน่ะ... หึ เป็นแค่เจ้าหญิงจากประเทศเล็ก ๆ ฉันจะไปเห็นอยู่ในสายตาได้ยังไง ไม่ต้องห่วง งานของคุณไม่มีปัญหาแน่นอน”
จวินอวี่เฟยได้ยินอย่างนั้นก็กลับมาร่าเริงอีกครั้ง ต่อให้อีกฝ่ายเป็นเจ้าหญิง แต่ถ้าพี่สะใภ้บอกว่าไม่มีปัญหา ก็ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน
จากนั้นเธอก็วิ่งเริงร่าไปลองชุดแต่งงานอีกหลายแบบ ทุกครั้งที่เปลี่ยนชุดก็จะเรียกพนักงานมาช่วยถ่ายรูป สุดท้ายเธอก็เลือกชุดแต่งงานที่ถูกใจไว้หนึ่งชุด เตรียมใส่ในวันแต่งงาน—ทั้งที่เรื่องแต่งงานของเธอยังไม่มีแม้แต่เค้าโครง
ตอนจวินเสวียนเย่มาถึง หลินซิงเหยากับจวินอวี่เฟยก็สั่งตัดชุดแต่งงานเรียบร้อยแล้ว และเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าของตัวเอง
จวินเสวียนเย่ถามหลินซิงเหยา “ถนนข้าง ๆ มีร้านเครื่องประดับดี ๆ อยู่ร้านหนึ่ง ไปเลือกเครื่องประดับที่ชอบสักสองสามชุดกันไหม?”
พอเดินลงมาถึงชั้นหนึ่ง ก็เห็นหญิงผมน้ำตาลนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางฮึดฮัด กำลังจ้องพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา
จวินเสวียนเย่สัมผัสได้ชัดเจนถึงความเป็นปรปักษ์ของเธอ จึงถามหลินซิงเหยา “คุณรู้จักเธอเหรอ?”