จ้าวเหม่ยเจวียนพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า “เธอไปตรวจร่างกายให้คุณชายรองหน่อย ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
เธอเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ร่วงหล่น มันน่าขยะแขยงจริง ๆ ต้องรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือดอกซากุระ แต่จวินเจ๋อหย่วนคนแก่เลอะเลือนนั่นกลับไม่ยอมถางทุ่งดอกไม้นี้ทิ้งเสียที ยังเก็บไว้ดูเพื่อคิดถึงคน ๆ นั้น ถ้าวันนี้ไม่ใช่เพราะจวินเสวียนเย่อยู่ที่นี่ เธอไม่มีทางเหยียบมาแถวนี้เด็ดขาด
หมอจางเป็นผู้ชายอายุเลยสี่สิบไปแล้ว เป็นหมอด้านจิตเวชที่มีชื่อเสียงระดับประเทศอยู่บ้าง ตั้งแต่จวินเสวียนเย่ล้มป่วย เขาก็กลายมาเป็นหมอประจำตัวของจวินเสวียนเย่
ไม่เหมือนกับปาปู้หลู่ที่หยาบกระด้าง เขากลับมีท่าทีสุภาพเรียบร้อย “คุณนายรองสวัสดีครับ ผมเป็นหมอประจำตัวของคุณชายรอง คุ้นเคยกับอาการป่วยของคุณชายรองเป็นอย่างดี ได้ยินว่าคุณชายรองเกิดอาการกำเริบเมื่อวานนี้ จึงตั้งใจมาดูอาการให้คุณชายรองเป็นการเฉพาะ เพราะฉะนั้น...”
ใครจะไปรู้ว่าหลินซิงเหยาไม่ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย ไม่รอให้เขาพูดจบ ก็เข็นรถเข็นจวินเสวียนเย่เดินจากไปไกลแล้ว
หมอจางแม้ว่ารู้สึกเสียหน้าไม่น้อย แต่ก็ยังหน้าด้านตามไป
“คุณนายรองก็เหนื่อยแล้วนะครับ ให้ผมเข็นคุณชายรองแทนเถอะ...”
มือยังไม่ทันแตะรถเข็น ก็มีเสียง “เพี๊ยะ!” ดังขึ้น ใบหน้าถูกตบฉาดหนึ่ง
หมอจางกุมหน้าไว้ รู้สึกน้อยใจเหลือเกิน “คุณนายรอง คุณ...คุณมาตบคนมั่วซั่วได้ยังไงครับ?”
หลินซิงเหยาไม่แม้แต่จะไว้หน้าจ้าวเหม่ยเจวียน นับประสาอะไรกับ “ลูกสมุน” ที่ดูออกในแวบเดียวนี้
สภาพการณ์ของจวินเสวียนเย่ ถึงแม้จะไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับหมอจาง แต่ก็เกี่ยวข้องทางอ้อมแน่นอน พูดเผื่อไว้ในร้ายที่สุด ต่อให้หมอจางไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย ก็นับได้ว่าเป็นหมอเถื่อนแน่นอน การปล่อยให้อาการย่ำแย่ลงก็เท่ากับการฆ่าคน