หลินซิงเหยาขมวดคิ้ว ก่อนจะมองไปยังจวินอวี่เฟยที่อยู่ไม่ไกล กำลังส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เธออยู่หลังเสาไม่หยุด เธอจึงเข้าใจทันทีว่าเสี่ยวตงต้องได้รับคำสั่งจากจวินอวี่เฟยให้จงใจสาดเครื่องดื่มใส่หวังซินเยว่แน่ ๆ
เฮ้อ น้องสามีคนนี้ของเธอนี่นะ
จะแกล้งคนทั้งทีก็ไม่รู้จักเปลี่ยนวิธี เอาแต่สาดเครื่องดื่มอย่างเดียว
แถมยังกลัวหวังซินเยว่จำได้ เลยถึงกับรู้จักเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังแล้ว
แต่การสาดครั้งนี้กลับทำให้หลินซิงเหยาสะใจไม่น้อย สมแล้วที่อยู่ในตระกูลร่ำรวยมานาน แม้แต่กลเม็ดชิงไหวชิงพริบก็เรียนรู้มาแล้ว
หวังซินเยว่ถูกสาดชานมใส่ทั้งตัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอข่มโทสะแล้วพูดกับปลายสายว่า “มีผู้หญิงคนหนึ่งเผลอสาดชานมใส่ฉันน่ะ ไม่เป็นไร ๆ ฉันจะไปถือสาพวกเขาทำไมกันล่ะ พี่เย่ รอคุณกลับประเทศแล้วค่อยติดต่อมานะ บ๊ายบาย”
พอวางสาย รอยยิ้มบนใบหน้าหวังซินเยว่ก็หายวับไปทันที เธอตบหน้าเสี่ยวตงอย่างแรงโดยไม่ทันให้ตั้งตัว
แม้แต่จวินอวี่เฟยยังตะลึงกับตบครั้งนั้น
ที่เธอกล้าสั่งให้เสี่ยวตงไปสาดชานม ก็เพราะหวังซินเยว่ทำให้เธอรู้สึกมาโดยตลอดว่าเป็นคนสวยและจิตใจดี
เมื่อก่อนมีคนรับใช้เผลอทำจานแตก หวังซินเยว่ก็รีบพูดจาอ่อนหวานช่วยแก้ตัวให้คนรับใช้ ก่อนที่คุณปู่จวินจะทันได้เอ่ยปากเสียอีก
เพราะอย่างนี้เอง คนทั้งตระกูลจวินถึงชอบหวังซินเยว่ คุณปู่จวินดีกับเธอยิ่งกว่าจวินอวี่เฟยเสียอีก แถมยังเชิญเธอมาพักที่บ้านจวินอยู่บ่อย ๆ