"ลุกไหวไหม? ฉันจะพันแผลให้นะ"
"ได้"
ตอนที่จวินเสวียนเย่ลุกขึ้น เขาสูงกว่าหลินซิงเหยาอยู่ครึ่งหัว
ดังนั้นเมื่อเขาก้มลงมองจากมุมสูง ก็เห็นลำคอด้านข้างของเธอ: ผิวขาวเนียนละเอียด เส้นสายงดงาม น่ามองยิ่งนัก ใบหูของเธอก็งดงาม รูปทรงได้รูป ขาวอมชมพู ดูเล็กกระจับ น่าทะนุถนอม ขณะนั้นเอง แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องผ่านด้านหลังของเธอ ตกลงมาเป็นรัศมีอ่อนโยน
คงเพราะแสงอาทิตย์อัสดงงดงามเกินไป หรือไม่ก็เพราะตอนนี้สมองของเขาพลุ่งพล่านด้วยพิษไข้สูง จึงเอ่ยออกมาอย่างไม่ตั้งใจว่า "ฉันขอจูบคุณได้ไหม?"
"อะไรนะ?" หลินซิงเหยากำลังตั้งหน้าตั้งตาพันแผลให้เขาอยู่ ไม่ได้ยินชัดว่าพึมพำอะไร แต่พอเงยหน้าขึ้น ก็ถูกเขาจูบเข้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
สมองของหลินซิงเหยาว่างเปล่าทันใด ลืมไปสิ้นว่ามีสถานะอะไร เป้าหมายอะไร รู้สึกเพียงอย่างเดียวคือความนุ่มนวลที่เสียดสีบนริมฝีปาก
จูบของเขาเบาหวิว แฝงด้วยความระมัดระวัง และยังมีประกายหลงใหลคลั่งรัก แต่ราวกับยาพิษ ที่ทำให้คนผู้หยิ่งในเหตุผลอย่างหลินซิงเหยา ยังสูญสิ้นความสามารถในการคิด
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เธอจึงดึงสติกลับมาอย่างฉับพลัน จากนั้นก็ฟาดฝ่ามือเข้าให้ทีหนึ่ง "จวินเสวียนเย่ เจ้าคนลามกแก่!"
บ้าชะมัด นี่มันจูบแรกของเธอนะ! เธอตั้งใจว่าจะเก็บไว้ให้คู่แท้ของตัวเองแท้ ๆ แต่เจ้านี่กลับฉกฉวยไปตอนเธอไม่ทันระวัง!
ฝ่ามือนั้นฟาดอย่างแรง ทั้งยังเป็นตอนที่จวินเสวียนเย่ไม่ได้ตั้งรับเลย จึงล้มลงไปนั่งกองบนโซฟาทันที ใบหน้าร้อนผ่าว ปรากฏรอยนิ้วมือชัดเจนอย่างรวดเร็ว