จ้าวเหม่ยเจวียนรู้ว่าตนพูดพลั้งปาก แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ
“ยังไงแม่ก็บอกแกแล้ว ให้รู้แก่ใจไว้ อย่าไปพูดจาเหลวไหลข้างนอก พ่อเองก็รู้สึกละอายต่อมัน เลยคิดจะหาเมียในนามให้สักคน จะได้ไม่เดียวดายตอนตาย ส่วนเด็กป่าเถื่อนนั่น ถ้าถึงเวลาก็หาเรื่องไล่ออกไปก็พอ แกดันไปโกรธเด็กป่าเถื่อนแบบนั้นน่ะมันคู่ควรกันหรือไง”
เมื่อพูดเช่นนี้ จวินอวี่เฟยจึงรู้สึกดีขึ้นบ้าง
ตระกูลจวิน
วันนี้อากาศดีมาก ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ อุณหภูมิกำลังสบาย ไม่ร้อนไม่หนาว
จวินเสวียนเย่วันนี้สีหน้าดีขึ้นอีกนิด ตอนเช้าตอนที่หลินซิงเหยาป้อนข้าวให้เขา เขารู้จักอ้าปากเอง สายตาก็จ้องมองหลินซิงเหยาตลอด ไม่ว่างเปล่าไร้จุดหมายเหมือนเมื่อวานแล้ว
หลินซิงเหยาประคองเขานั่งลงบนรถเข็น ก่อนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คุณคงไม่ได้ออกไปสูดอากาศสดชื่นข้างนอกนานแล้วสินะคะ”
จวินเสวียนเย่หันหน้ามาช้าๆ มองไปนอกหน้าต่าง
หลินซิงเหยายิ้ม “ถ้างั้นเราไปเดินเล่นในสวนกันนะคะ มันช่วยให้คุณฟื้นฟูได้เหมือนกัน”
คฤหาสน์ตระกูลจวินมีลิฟต์ส่วนตัว ผลักรถเข็นเข้าออกสะดวกมาก
สามปีเต็มแล้วที่จวินเสวียนเย่ไม่ได้ก้าวออกจากห้องพักชั้นห้าเลย
ทันทีที่ออกมา คนรับใช้ในบ้านเห็นก็ตกตะลึงกันหมด พ่อบ้านโจวอยากเข้ามาห้าม แต่ก็ไม่กล้าอยู่หน่อยๆ รีบโทรหาเจ้าเหม่ยเจวียน
เจ้าเหม่ยเจวียนเสียงเย็นชาว่า “แกอย่าเพิ่งไปยุ่ง ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้ แล้วช่วยแจ้งให้หมอจางมาตรวจดูหน่อย”