เวินอวี่มองหานซานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
หานซานหน้าตาธรรมดา ดัดผมสั้นเป็นลอนที่ดูไม่ค่อยเข้ากับตัวเอง แต่งหน้าไว้เต็มหน้า รองพื้นขาวกว่าผิวตรงคออย่างเห็นได้ชัดหนึ่งเฉด
ตอนนี้เธอกำลังใช้นิ้วลูบสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ที่ส่องประกายระยิบระยับ ส่วนมืออีกข้างก็แกล้งชูเล็บปลอมลวดลายฉูดฉาดที่เพิ่งทำมาใหม่ให้คนอื่นเห็นอย่างแนบเนียน
ท่าทางของเธอแทบจะเขียนคำว่า “อวด” ไว้บนใบหน้าอย่างโจ่งแจ้ง
เวินอวี่ไม่ชอบผู้หญิงคนนี้เอาเสียเลย
เพราะตั้งแต่เล็กจนโต พี่ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ก็เอาแต่รังแกเธอ
ด่าว่าเธอไม่มีพ่อไม่มีแม่ ด่าว่าเป็นเด็กที่ไม่มีใครต้องการ ด่าว่าเป็นขอทาน
หานซานเรียนจบมัธยมปลายก็ออกไปทำงานต่างถิ่น วนเวียนอยู่หลายปีแต่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรดีขึ้น ภายหลังกลับบ้านเกิดมาดูตัว จึงได้รู้จักกับถังเฉิง
ต่อมาถังเฉิงก็ได้เข้าทำงานเป็นช่างเทคนิคในบริษัทใหญ่
ในบ้านเกิดเล็ก ๆ แบบนั้น ลูกเขยอย่างถังเฉิง—จบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ ได้เข้าทำงานในบริษัทมีชื่อเสียง งานมั่นคงมีหน้ามีตา รายได้สูงกว่าค่าเฉลี่ยมาก—ย่อมเป็นตัวอย่างของคนที่ประสบความสำเร็จอย่างไม่ต้องสงสัย
ญาติ ๆ เห็นเข้าก็ต้องเอ่ยชมว่า “ซานซานตาดีจริง ๆ” “เลือกคนเก่งนะ” “ต่อไปก็รอสุขสบายได้เลย”
หานซานเองก็ชอบใจมาก เวลาพูดคุยก็มักจะเอ่ยถึง “บริษัทที่สามีฉันทำงาน” “ทีมโปรเจกต์ของเขา” หรือ “หัวหน้าของเขา” อยู่เสมอ
ญาติ ๆ ก็เป็นแบบนี้ ชอบเอามาเปรียบเทียบกันทั้งต่อหน้าและลับหลัง
เปรียบกันว่าลูกบ้านใครสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ได้ หางานดี ๆ ทำได้ เปรียบกันว่าลูกเขยบ้านใครหาเงินได้มากกว่า ขับรถอะไร เปรียบกันว่าบ้านใครเพิ่งย้ายเข้าบ้านใหม่ ซื้อของชิ้นใหญ่อะไรมาเพิ่ม…