เวินอวี่ล้มลงบนพื้น ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย
หานซานตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแววตาจะฉายแววชื่นชมขึ้นมา
เธออยากตบเวินอวี่มานานแล้ว เพียงแต่ไม่สะดวกลงมือ ไม่นึกเลยว่าลูกชายจะเป็นคนลงมือเสียเอง สมกับเป็นลูกชายคนโปรดของเธอจริง ๆ!
ถังเฉิงรู้สึกเจ็บใจอยู่บ้าง แต่สายตากลับอดไม่ได้ที่จะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่หน้าอกของเวินอวี่ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ
คุณย่าคว้าไม้เท้าขึ้นมา ยกขึ้นอย่างสั่นเทา หมายจะตีถังหัว แต่เมื่อไม้เท้ายกขึ้นกลางอากาศ สุดท้ายก็ไม่ได้ฟาดลงไป ทำได้เพียงด่าว่า “ไอ้ตัวดีนี่!”
ด่าเสร็จ เธอก็รีบก้มลงไปประคองเวินอวี่ แต่ร่างกายของตัวเองก็ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว พอก้มลงก็เซไปเล็กน้อย โชคดีที่เวินเยี่ยนอยู่ข้าง ๆ คอยพยุงไว้ได้ทัน
ในตอนนั้นเอง—
ปัง!
ประตูถูกเตะเปิดผาง
ต้าเฉียงกับเสี่ยวเฉียงพุ่งเข้ามาในห้อง
ต้าเฉียงก้าวไม่กี่ก้าวก็ไปถึงตัวเวินอวี่ ก้มลงประคองเธอขึ้นมา แล้วถามเสียงเบาว่า “คุณนาย ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”
เวินอวี่เจ็บจนพูดไม่ออกแล้ว
ถังหัวยังคงตะโกนโวยวายอย่างกร่าง “เธอสมควรโดนตีแล้ว! กล้ามารังแกแม่ฉัน พวกคุณเป็นใครกัน...”
ยังไม่ทันพูดจบ เสี่ยวเฉียงก็ชกเข้าที่สันจมูกของเขาเต็มแรง
ถังหัวร้องลั่น ยกมือกุมจมูก ก้มลงมองก็เห็นเลือดเต็มมือ จึงร้องไห้โวยวายทันที “แม่! พ่อ! ยาย! เลือดกำเดาฉันไหลแล้ว!”
ถังเฉิงเห็นดังนั้นก็คำรามลั่น เตรียมพุ่งเข้าไป เสี่ยวเฉียงตวัดขาเตะเข้าที่ท้องของเขา ถังเฉิงงอตัวเป็นกุ้ง หดขดอยู่บนพื้น
ถังหัวกุมจมูก ชี้หน้าเสี่ยวเฉียงแล้วด่า “ฉันจะ...”
เสี่ยวเฉียงไม่รอให้เขาพูดจบ ก็คว้าแขนของเขาไว้ บิดข้อมือพลิกไปทางหนึ่ง ได้ยินเสียงดังกร๊อบ แขนของถังหัวก็หลุดจากข้อ
“อ๊ากกก เจ็บ! เจ็บ!”
ถังหัวร้องโหยหวน
หานซานมองภาพตรงหน้าแล้วตกใจจนตัวแข็ง
คุณย่าตื่นตระหนกทันที ร้องเสียงสั่นว่า “พวกคุณทำอะไรกัน! ทำไมถึงรังแกคนแบบนี้! รีบปล่อยเสี่ยวหัวเดี๋ยวนี้!”