เวินอวี่กำลังจัดเอกสารสำหรับวันพรุ่งนี้อยู่ในห้อง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเบา ๆ ดังมาจากหน้าประตู
เธอเงยหน้าขึ้น เห็นเจียงเย่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู มือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกง สายตากวาดไปมา แต่ไม่ยอมมองเธอเลย
เวินอวี่ยิ้มพลางถามว่า “หมิงเยว่หลับแล้วเหรอ?”
หนูน้อยดึงดันจะนอนกับเจียงเย่ เธอเกลี้ยกล่อมแล้ว แต่เจ้าตัวเล็กก็ไม่ยอมท่าเดียว
แต่ที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือ ลูกเลี้ยงจอมปากแข็งคนนี้กลับยอมตกลงง่าย ๆ
เจียงเย่ขานรับว่า “อืม หลับแล้ว”
วินาทีต่อมา เขาก็รีบพูดทิ้งท้ายว่า “เรื่องพรุ่งนี้น่ะ...สู้ ๆ นะ”
ยังพูดไม่ทันจบ ประตูก็ถูกเขาปิดลงแล้ว ตามด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบที่ห่างออกไปในทางเดิน
เวินอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา แล้วพูดกับประตูเบา ๆ ว่า “ขอบคุณนะ”
เธอไปล้างหน้าแปรงฟัน เตรียมตัวเข้านอน
เธอคิดว่าในเมื่อคืนนี้หมิงเยว่ไม่ได้มานอนด้วย เจียงจิ้นก็คงไม่มาหาแล้ว
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เมื่อมองที่ว่างอีกฝั่งของเตียง ใจเธอก็พลันรู้สึกผิดหวังขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล พูดตามตรง หลายคืนมานี้เธอนอนหลับสนิททุกคืน
เพิ่งล้มตัวลงได้ไม่ถึงสองนาที ก็มีเสียงเคาะประตูสองครั้งดังมาจากด้านนอก
ถัดมา ประตูก็เปิดออก เจียงจิ้นเดินเข้ามาแล้วเอื้อมมือปิดประตูตามหลัง
เวินอวี่มองเขา ไม่รู้จะพูดอะไรอยู่ชั่วขณะ
สีหน้าของเจียงจิ้นยังคงเป็นปกติ เขาเดินมาที่ข้างเตียงอย่างเป็นธรรมชาติราวกับกลับเข้าห้องตัวเอง แล้วเปิดผ้าห่มล้มตัวลงนอน
เวินอวี่ขยับเข้าไปด้านในโดยไม่รู้ตัว “คุณมีห้องของตัวเองไม่ใช่เหรอ?”
เจียงจิ้นหันมามองเธอ “ผมสัญญากับหมิงเยว่ไว้แล้วว่าต่อไปจะนอนกับคุณทุกคืน”