เมื่อเห็นสีหน้าของคนเหล่านั้น หม่าเหย่าฉายก็อดสงสัยไม่ได้
“หึ พวกบ้านนอกอย่างพวกแกคงไม่เคยเห็นหยกดี ๆ แบบนี้สินะ!”
“ดูสิ ตกใจกันหมดแล้ว!”
เถียนเสี่ยวฮุ่ยมองท่าทางโอหังของหม่าเหย่าฉาย ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “พี่เหย่าฉาย...ลองดูข้างในกล่องนี่ก่อนเถอะค่ะว่ามีอะไร”
หม่าเหย่าฉายพลิกกล่องหยกมาดู แล้วก็ชะงักงัน
ข้างในกล่องมีคางคกตัวหนึ่งนอนคว่ำ ท้องหงายขาว และแข็งตายไปแล้ว
ทั่วตัวคางคกเต็มไปด้วยตุ่ม มองแล้วชวนให้ขนหัวลุก
“ที่แท้ก็แค่คางคก ฉันนึกว่าเป็นหยกดี ๆ อะไรเสียอีก!”
“หมอนี่บ้าไปแล้วหรือไง ถึงได้เห็นคางคกเป็นหยกดี ๆ!”
“ฉันว่านายนี่แหละที่เป็นคนโง่!”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
ทั้งหมู่บ้านพากันหัวเราะครืน
“เป็นไปไม่ได้! เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
เสียงของหม่าเหย่าฉายสั่นเครือ
“เมื่อเช้าฉันเอาหยกใส่ไว้ในกล่องชัด ๆ!”
“กล่องนี้อยู่ในกระเป๋าฉันมาตลอด!”
เถียนเสี่ยวฮุ่ยเสริมขึ้นจากด้านข้างว่า “น้ำเต้าหยกดี ๆ ทำไมถึงกลายเป็นคางคกตายไปได้ แปลกประหลาดเกินไปแล้วค่ะ”
หม่าเหย่าฉายกลับไปที่รถ แล้วค้นหาจนทั่ว แต่ก็ยังหาน้ำเต้าหยกไม่เจอ
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
เถียนเสี่ยวฮุ่ยนึกถึงคำที่หวังต้าชุนกำชับเธอไว้เมื่อคืน
เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปหาหม่าเหย่าฉาย
“พี่เหย่าฉาย ฉันจำได้ว่าหวังต้าชุนคนนั้นเคยบอกว่า หยกชิ้นนี้จะย้อนทำร้ายเจ้าของได้”
“หยกชิ้นนี้เลือกเจ้าของ แถมยังบอกด้วยว่าถ้าพี่มีอาการผิดปกติอะไร ให้ไปหาเขา!”
“เขาต้องช่วยรักษาพี่ให้หายได้แน่!”