ตรงมุมเตียงเตาเก่าโทรม มีหญิงคนหนึ่งขดตัวอยู่!
หญิงคนนั้นสวมชุดกีฬาสีดำ แต่ก็ยังปิดบังรูปร่างอรชรของเธอไว้ไม่มิด
ข้างกายเธอมีเป้สะพายหลังไนกี้ใบหนึ่ง และมีกล้องถ่ายรูปราคาแพงตั้งอยู่ด้วย!
มือเท้าของเธอถูกมัดไว้จนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย มุมปากยังถูกยัดด้วยผ้าขี้ริ้ว
พอเห็นหวังต้าชุน ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมา
หวังต้าชุนเองก็จำหญิงคนนี้ได้!
เธอคือเสิ่นเจียอี สาวงามประจำโรงเรียนมัธยมของหวังต้าชุน
สมัยเรียนมัธยม หวังต้าชุนเป็นหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลา ไม่นานก็ทำให้เสิ่นเจียอีตกหลุมรัก
ตอนนั้นหวังต้าชุนเอาแต่ตั้งใจเรียน ไม่เคยสนใจเธอเลย
เสิ่นว่านฟู่ พ่อของเธอ เป็นนักธุรกิจชื่อดังของอำเภอชิงสุ่ย ทั้งยังเป็นเจ้าพ่อผู้มีอิทธิพลรายใหญ่ที่สุดในพื้นที่
ส่วนหลี่เชี่ยน แม่ของเธอ เป็นรองนายอำเภอตงหยางในอำเภอหลิน และหลี่กัง น้าชายของเธอ เป็นหัวหน้าสถานีตำรวจอำเภอชิงสุ่ย
แม้เสิ่นเจียอีจะมีชีวิตสุขสบายและครอบครัวมีอำนาจ แต่เธอก็ไม่ได้เอาแต่ใจเหมือนคุณหนูทั่วไป
เธอจิตใจดีและอ่อนโยนกับทุกคนมาก
เถียนต้าหม้าวนี่ช่างกล้าบ้าบิ่นนัก ถึงกับกล้าลักพาตัวลูกสาวของเสิ่นว่านฟู่
แต่หวังต้าชุนรู้ดีว่า หากเถียนต้าหม้าวรู้ว่าเสิ่นเจียอีเป็นลูกสาวของเสิ่นว่านฟู่ ต่อให้มีความกล้าสักหมื่นเท่าก็คงไม่กล้าลักพาตัวเธอแน่!
เมื่อนึกได้ว่าเถียนเสี่ยวฮุ่ยเพิ่งมาที่นี่ หวังต้าชุนก็คิดว่าเธอคงหลอกล่อเสิ่นเจียอีมา โดยอาศัยความใจดีของอีกฝ่าย
“เธอคือเสิ่นเจียอีใช่ไหม!”
หวังต้าชุนถามเสียงเบา
เสิ่นเจียอีพยักหน้าแรง ๆ
ดูจากสีหน้าแล้ว เธอเองก็จำหวังต้าชุนได้