“พี่สะใภ้ ไม่ต้องหรอกครับ ผมไปล้างตัวที่ลำธารดีกว่า!”
พูดจบ โทรศัพท์มือถือของหวังต้าชุนก็ดังขึ้น
พอเห็นว่าเป็นสายจากวัวอี้เสวี่ย หวังต้าชุนก็รับสายทันทีโดยไม่ลังเล
หลังได้ยินสิ่งที่วัวอี้เสวี่ยบอก เขาก็ยิ้มออกมา
ตอนอยู่บ้านเหลียงชุ่ย เธอเคยเตือนหวังต้าชุนแล้วว่า หลี่เต๋อเฉวียนไม่มีทางยอมเลิกราแน่ ต้องหาทางแก้แค้นแน่นอน
หวังต้าชุนไม่คิดเลยว่าหลี่เต๋อเฉวียนจะแก้แค้นเร็วขนาดนี้ แถมยังใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้อีก!
“เข้าใจแล้วครับ พี่เสวี่ย ขอบคุณมาก!”
วัวอี้เสวี่ยกำชับว่า “ต้าชุน ระวังตัวด้วยนะ! ถ้าฉันพบอะไรทางนี้จะรีบแจ้งนายทันที!”
“ครับ!”
หลังวางสายจากวัวอี้เสวี่ย หวังต้าชุนก็เหลือบมองซุนซิ่วซิ่ว
“พี่สะใภ้ ดึกมากแล้ว ผมกลับก่อนดีกว่าครับ!”
“รอพี่เฉียงจ้วงกลับมาเมื่อไร ผมค่อยมาเรียกเธอดื่มเหล้าด้วยกัน!”
เมื่อเห็นหวังต้าชุนพูดเช่นนี้ ซุนซิ่วซิ่วก็ไม่ได้รั้งเขาไว้อีก
“งั้นก็ได้ รอพี่เฉียงจ้วงกลับมาแล้ว พวกพี่น้องก็ดื่มกันให้เต็มที่นะ”
เมื่อมองตามแผ่นหลังของหวังต้าชุน ซุนซิ่วซิ่วก็รู้สึกใจหายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เธอกลับไปที่ร้านขายของชำ เปิดขวดเหล้าแล้วกระดกดื่มอึกใหญ่
......
หวังต้าชุนออกจากร้านของซุนซิ่วซิ่ว แล้วเดินกลับบ้าน
ตรงหน้าประตูบ้าน เขาเห็นร่างคุ้นตาร่างหนึ่ง—จ้าวอวี้เหมย
เธอเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตู ดูท่าจะมีเรื่องหนักใจ
เมื่อเห็นจ้าวอวี้เหมย หวังต้าชุนก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง