บำเพ็ญคู่!
ปรับสมดุลหยินหยาง!
นี่... ไม่ใช่เรื่องบนเตียงของชายหญิงหรอกหรือ!
“อย่าคิดไปไกล!”
ชายชราราวกับมองทะลุความคิดของหวังต้าชุน
“วิชาบำเพ็ญคู่เป็นการปรับสมดุลหยินหยาง นับเป็นวิถีชั้นเลิศที่สุด”
“การบำเพ็ญคู่ไม่ได้มีแค่เรื่องชายหญิง แต่ยังเป็นการหลอมรวมปราณหยินและหยางด้วย”
“ทุกครั้งที่ปรับสมดุลกัน นอกจากเจ้าจะช่วยขจัดปราณหยินที่สะสมอยู่ในร่างพวกนางและรักษาโรคได้แล้ว ยังได้รับมรดกสืบทอดในสายเลือดของหญิงสาวอีกด้วย”
มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยหรือ
แค่นอนอยู่บนเตียงอย่างสุขสบาย ก็ได้รับมรดกสืบทอดได้แล้ว
คัมภีร์หยินหยางไท่ชูนี่... ดูไม่เลวเลย...
แต่ภายใน 10 วันจะไปหาหญิงสาวร่างหยินบริสุทธิ์ 7 คนจากที่ไหนกัน
หวังต้าชุนใจหายวาบ “แล้วข้าจะไปหาคนร่างหยินบริสุทธิ์ได้จากที่ไหน”
ชายชราลูบเคราสีขาวโพลน น้ำเสียงแก่ชราแต่ยังชัดเจน
“ร่างหยินบริสุทธิ์ไม่จำเป็นต้องเป็นหญิงพรหมจรรย์ ขอเพียงเป็นหญิงที่ชะตากำเนิดมีธาตุหยินก็พอ”
หวังต้าชุนถอนหายใจโล่งอก
ขอแค่หญิงร่างหยินบริสุทธิ์ไม่จำเป็นต้องเป็นหญิงพรหมจรรย์ก็พอ
หมู่บ้านอวี้สุ่ยมีขนาดแค่นี้ หญิงสาวที่ยังไม่แต่งงานมีไม่มากนัก
เมื่อ 3 ปีก่อน มีคนตายในอุบัติเหตุเหมืองถล่มไม่น้อย หมู่บ้านใกล้เคียงจึงมีหญิงม่ายเพิ่มขึ้นมาก
“แต่ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้หญิงคนไหนเป็นร่างหยินบริสุทธิ์”
ชายชรายิ้มบาง ๆ
“วิญญาณดวงสุดท้ายของข้าจะกลายเป็นน้ำเต้าหยก เมื่อมีร่างหยินบริสุทธิ์เข้าใกล้ มันจะเปล่งแสงและร้อนขึ้น”
หวังต้าชุนดีใจสุดขีด
มีน้ำเต้าหยกแล้ว เขาก็หาหญิงร่างหยินบริสุทธิ์ได้อย่างรวดเร็ว
เขานึกถึงสาวใหญ่ สะใภ้สาว และแม่ม่ายสาวสวยในหมู่บ้านไปหมดแล้ว
“ก่อนที่ข้าจะกลายเป็นน้ำเต้าหยก ยังมีเรื่องสุดท้ายที่ต้องกำชับ”
หวังต้าชุนพยักหน้ารัว ๆ ตั้งใจฟังเป็นอย่างยิ่ง
“น้ำเต้านี้เป็นของหยางบริสุทธิ์ จะยอมรับเพียงเจ้าเท่านั้น!”
“หากผู้หญิงสัมผัสมัน จะร้อนรุ่มไปทั้งตัว จิตใจไม่สงบ และต้องบำเพ็ญคู่กับเจ้าเท่านั้นจึงจะคลายได้ หากไม่รีบแก้ ภายใน 3 วันจะสติเลอะเลือน และภายใน 5 วันจะตกเลือดจนตาย”
“แล้วผู้ชายล่ะ”
หวังต้าชุนถามอย่างสงสัย
“ผู้ชายน่ะหรือ!”
มุมปากชายชรายกขึ้นเล็กน้อย
“ถ้าผู้ชายสัมผัสเข้า เรื่องจะยิ่งน่าสนใจ”
“อย่างแรก น้องชายจะอ่อนปวกเปียก ไม่ว่าจะกระตุ้นอย่างไรหรือใช้ยาอะไร ก็ไม่มีปฏิกิริยา สัมผัสครั้งหนึ่งก็อ่อนสามวัน ยิ่งนาน บทลงโทษก็ยิ่งนาน!”
เรื่องนี้น่าสนใจจริง ๆ หวังต้าชุนคิดในใจแล้วว่าจะหาใครมาทดลองดี
“ยังมีอีกหรือ”
หวังต้าชุนถามต่อ
“อย่างที่สอง มันจะหด”
“แค่สัมผัสก็หดไปหนึ่งชุ่น ยิ่งนานก็ยิ่งหดเร็ว!”
พอได้ยินชายชราพูดเช่นนี้ หวังต้าชุนก็รู้สึกเย็นวาบที่หว่างขา เผลอหนีบขาเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
“เจ้าเป็นร่างหยางบริสุทธิ์หมื่นปี ไม่ต้องกังวล!”
ชายชราลูบเครา
“อีกอย่าง น้ำเต้าหยกนี้ยังมีอานุภาพพิเศษอีกอย่าง”
หวังต้าชุนตั้งใจฟัง
“ใครขโมยน้ำเต้าหยกไป ภายใน 24 ชั่วโมง มันจะกลับมาอยู่ข้างกายเจ้าเอง”
นี่มันอานุภาพพิเศษจริง ๆ!
หวังต้าชุนไม่ต้องกลัวพวกอันธพาลเจ้าถิ่นในหมู่บ้านมาขโมยมันไปแล้ว
เขาถามต่อ “แล้วเรื่องของผู้ชายนี่มีวิธีแก้ไหม”
“มีสิ วิธีแก้น่ะ เจ้าค่อย ๆ ค้นหาเอาเองแล้วกัน!”
ชายชราหยุดพูดไปชั่วขณะ ร่างเริ่มเลือนราง แสงสีทองหดตัวลง
ครู่ต่อมา แสงทองก็สลายไป!
น้ำเต้าหยกอุ่น ๆ ลูกหนึ่งตกลงบนฝ่ามือของหวังต้าชุน
หวังต้าชุนกำมันไว้แน่น
เมื่อสติกลับคืนมา ความทรงจำทั้งหมดในอดีตก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองราวกับคลื่นทะเล
ตลอด 3 ปีหลังถูกตีจนกลายเป็นคนโง่ พวกสะใภ้ในหมู่บ้านเป็นคนดูแลเขา คอยหาอาหารให้กิน
เพราะสามีของพวกนางไม่ตายในเหตุเหมืองถล่ม ก็ไปทำงานต่างถิ่นตลอดทั้งปี
หวังต้าชุนร่างกายกำยำและมีเรี่ยวแรง จึงช่วยพวกสะใภ้ทำงานใช้แรงอยู่บ้าง
พวกสะใภ้ยังอยู่ในวัยสาวสะพรั่ง แต่ไม่มีผู้ชายอยู่ข้างกาย จึงชอบพูดหยอกเย้าหวังต้าชุนอยู่บ่อย ๆ
บางครั้งก็มีท่าทีสนิทสนมเกินงาม
แต่ไม่มีใครกล้าทำจริง
ในบรรดาสะใภ้ที่ดูแลหวังต้าชุน หลิวอวี้หลัน สะใภ้บ้านข้าง ๆ ดีกับเขาที่สุด แม้แต่หน้าร้อนก็ยังช่วยเช็ดตัวให้
เช็ดทุกซอกทุกมุม ไม่เคยรังเกียจว่าเขาสกปรก
ภาพเหตุการณ์ทีละฉากผุดขึ้นมา
แน่นอนว่า หวังต้าชุนยังนึกถึงภาพที่หลี่เต๋อกุ้ยกับหวังต้าหนิวผลักเขาตกหน้าผาเพราะเงินชดเชย 300,000 หยวน
......
นึกออกแล้ว! เขานึกทุกอย่างออกหมดแล้ว!
ทั้งคนชั่วในเมืองที่ทำร้ายเขา และคนในหมู่บ้านที่วางแผนเล่นงานเขา
โดยเฉพาะจ้าวอวี้เหมย คืนนั้นในดวงตาของนางมีแววลังเลอยู่ชัด ๆ
แต่สุดท้ายนางก็ยังยื่นเหล้าที่ผสมยาสลบให้เขาเพราะเงิน
“พวกแกทุกคนรอดูไว้เถอะ แค้นนี้ต้องชำระแน่!”
หวังต้าชุนกำหมัดแน่นแล้วชกลงบนหินก้อนใหญ่ใต้ร่างอย่างแรง
กร๊อบ!
หินก้อนใหญ่แยกเป็นรอยร้าวจากตรงกลาง รอยแตกแผ่ขยายออกไปทั่ว ราวกับใยแมงมุม
แต่กลับไม่มีบาดแผลบนมือของหวังต้าชุน
หวังต้าชุนเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
“นี่คืออานุภาพของคัมภีร์หยินหยางไท่ชูหรือ”
“ข้ายังไม่ได้บำเพ็ญคู่ด้วยซ้ำ”
“ถ้าบำเพ็ญคู่แล้วจะยิ่งเก่งกาจขนาดไหนกัน!”
“หลี่เต๋อกุ้ย หวังต้าหนิว พวกผู้มีอำนาจในเมือง... รอดูไว้เถอะ...”
จากก้นหน้าผาขึ้นไปถึงยอดเขา ผู้ชายวัยฉกรรจ์คนหนึ่งต้องใช้เวลาเกือบ 2 ชั่วโมง แต่หวังต้าชุนใช้เวลาไม่ถึง 20 นาที
เมื่อขึ้นถึงยอดเขา ฟ้าก็แจ่มใสแล้ว
แสงจันทร์สุกสว่างสาดลงบนทางเขา
ลมหายใจของหวังต้าชุนยังคงสม่ำเสมอ ร่างกายดูราวกับมีแรงไม่รู้หมด
เมื่อยืนบนยอดเขาแล้วมองลงไป หมู่บ้านอวี้สุ่ยมีบ้านที่ยังเปิดไฟอยู่เพียงหลังเดียว
หวังต้าชุนเดาว่าน่าจะเป็นบ้านของหลี่เต๋อกุ้ย
คงคิดว่าตัวเองตายไปแล้ว ไอ้สารเลวสองคนนั่นอย่างหลี่เต๋อกุ้ยกับหวังต้าหนิวเลยกำลังดื่มฉลองกันอยู่ที่บ้าน
“ฮึ!”
หวังต้าชุนหัวเราะเย็นชา
“คืนนี้คอยดูเถอะว่าข้าจะเอาคืนพวกแกยังไง!”
เมื่อกลับถึงหมู่บ้านอวี้สุ่ย หวังต้าชุนไม่ลังเล แอบตรงไปยังหน้าบ้านของหมอผีหญิงหม่าในหมู่บ้าน
หมอผีหญิงหม่ามีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วสิบลี้แปดหมู่บ้าน บ้านไหนเจอเรื่องประหลาดก็ต้องไปหาเธอ
แต่หมอผีหญิงหมาไม่ได้แก่เลยสักนิด
ปีนี้เธออายุ 38 ปี ปกติแทบไม่ต้องทำไร่ทำสวน แถมยังดูแลตัวเองอย่างดี
สามีกับลูกชายของเธอตายในเหตุเหมืองถล่มเมื่อ 3 ปีก่อน
ในบ้านเหลือเพียงเธอกับลูกสะใภ้ หวังซิ่วอวี้!
หลายปีมานี้เธอหาเงินได้ไม่น้อย สร้างบ้านสองชั้นสไตล์ตะวันตกในหมู่บ้าน กำแพงล้อมลานบ้านสูงกว่าสองเมตร
หวังต้าชุนกระโดดเบา ๆ ครั้งเดียวก็ข้ามเข้าไปในลานบ้าน
ภายในลานเงียบสนิท หมอผีหญิงหม่ากับหวังซิ่วอวี้หลับสนิทไปนานแล้ว
ประตูห้องแง้มอยู่ ไม่ได้ล็อก หวังต้าชุนผลักประตูแล้วลอบเข้าไป
ในห้องโถงมีป้ายบูชา “ท่านปู่หูสาม” กับ “ท่านย่าหูสาม”
ควันยังลอยออกมาจากกระถางธูป บนผนังแขวนยันต์หลากหลายชนิด พร้อมติดราคาไว้อย่างชัดเจน
บนตู้มีเงินกระดาษ ผ้าขาว หุ่นกระดาษ และม้ากระดาษวางซ้อนกันอยู่
“ของในบ้านมีครบดีจริง ๆ”
หวังต้าชุนพึมพำ พลางหยิบผ้าขาวม้วนหนึ่ง ยันต์ผีสองแผ่น และหน้ากากหัวกะโหลก แล้วแอบออกไปเงียบ ๆ
ก่อนปีนออกจากลานบ้านหมอผีหญิงหม่า หวังต้าชุนเอาผ้าขาวคลุมตัว แล้วสวมหน้ากากหัวกะโหลกลงบนหน้า
เขาส่องดูในโอ่งน้ำ
“ใช้ได้ ดูเหมือนผีอยู่เหมือนกัน!”
“หลี่เต๋อกุ้ย หวังต้าหนิว รอดูไว้เถอะ”
บ้านหลี่เต๋อกุ้ย ผู้ใหญ่บ้าน!
หลี่เต๋อกุ้ยกับหวังต้าหนิวดื่มจนเมามายแล้ว
“ต้าหนิว พรุ่งนี้เราไปที่ว่าการตำบลด้วยกัน ไปรับเงินชดเชยของไอ้ต้าชุนคนโง่มา”
“ได้!”
พอได้ยินเรื่องเงิน หวังต้าหนิวก็ยิ้มกว้าง
“พอรับเงินแล้วก็แบ่งกันคนละครึ่งตามที่ตกลงกันไว้ เอาเงินกลับไปให้นายหญิง ส่วนฉัน... ต้องไปประชุมที่ตำบล”
“ได้ ได้ ได้”
หวังต้าหนิวตอบรับสามครั้ง ดวงตากวาดมองจ้าวอวี้เหมยตั้งแต่หัวจรดเท้า
เขาจินตนาการภาพที่จะได้อยู่กับจ้าวอวี้เหมยตามลำพังในวันพรุ่งนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว
“เอาละ ดึกมากแล้ว กลับไปได้”
หลี่เต๋อกุ้ยโบกมือไล่หวังต้าหนิว
หวังต้าหนิวไม่ลังเล เขาดื่มเหล้าที่เหลือในแก้วจนหมดรวดเดียวแล้วออกไป
“เมียจ๋า ฉันจะกินยาเม็ดสีน้ำเงินแล้วนะ”
พอหวังต้าหนิวออกไป หลี่เต๋อกุ้ยก็หยิบยาเม็ดสีน้ำเงินออกมา ตัดใจแล้วกินเข้าไป 3 เม็ดรวด
“คืนนี้ฉันจะทรมานเธอให้ตลอดทั้งคืน!”
จ้าวอวี้เหมยเห็นดังนั้นก็อดตื่นเต้นไม่ได้ พูดด้วยเสียงสั่นเครือ “งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”
10 นาทีต่อมา จ้าวอวี้เหมยออกจากห้องน้ำโดยเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสั้นลูกไม้สีดำ
เพื่อให้หลี่เต๋อกุ้ยสะดวก เธอไม่ได้สวมอะไรไว้ข้างในเลย
คอเสื้อชุดนอนคว้านต่ำ เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องสองข้างเบียดกันเป็นร่องลึก บนร่างไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย
ชายกระโปรงคลุมถึงโคนขา พอขยับตัวก็เห็นวับ ๆ แวม ๆ
ขาทั้งสองข้างเรียวยาวและตรงสวย
เป็นหญิงงามชั้นเลิศจริง ๆ!
จุ๊ ๆ!
ตอนนี้จ้าวอวี้เหมยเหมือนกุหลาบป่าที่กำลังผลิบาน งดงามและเย้ายวนอย่างเต็มที่
ยาเม็ดสีน้ำเงินที่หลี่เต๋อกุ้ยกินเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
“อวี้เหมย ฉันมาแล้ว...”
ใต้หน้าต่างตรงทางเข้า หวังต้าชุนยิ้มบาง ๆ
“หลี่เต๋อกุ้ย ถึงเวลาจัดของหนักให้แกแล้ว โดนฉันทำให้ตกใจขนาดนี้ ต่อไปแกคงลุกไม่ขึ้นแน่!”
หวังต้าชุนสวมหน้ากากหัวกะโหลก คลุมผ้าขาว แล้วเคาะหน้าต่าง
“หลี่... เต๋อกุ้ย... เอา... ชีวิต... มา...”