พอหม่าเหย่าฉายได้ยินหวังต้าชุนพูด ก็รีบหนีบขาทันที
เขานึกถึงคำกำชับของหวังต้าชุนเมื่อวาน
“ถ้าอยากหายเป็นปกติอย่างแท้จริง ต่อไปก็ต้องสั่งสมความดี ทำเรื่องดี ๆ”
“แต่ถ้ายังทำชั่วต่อไป อาการก็จะทรุดหนักลงเรื่อย ๆ”
เมื่อวานเถียนอวี้เจียวจากร้านขายของชำในหมู่บ้านเถียนเจียอ่าวมาส่งค่าคุ้มครองให้ หม่าเหย่าฉายไม่ได้รับเงินไว้
นี่ก็น่าจะนับเป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่งกระมัง!
“วางใจเถอะพี่ใหญ่ ผมไม่ได้ทำชั่ว!”
หม่าเหย่าฉายพูดอย่างหนักแน่น
“ดี! งั้นรอฉันก่อน อีกสามนาทีฉันก็ถึงแล้ว!”
พอหม่าเหย่าฉายได้ยินว่าหวังต้าชุนจะมาถึงในอีกสามนาที ก็รีบจัดแจงให้สาวงามไปรอต้อนรับที่หน้าประตูทันที
ส่วนเขายืนอยู่ตรงกลาง
เมื่อหวังต้าชุนมาถึงหน้าศูนย์อาบน้ำก็ชะงักไป
แค่สามนาที หม่าเหย่าฉายกลับเตรียมป้ายต้อนรับไว้เรียบร้อยแล้ว!
สองข้างทางมีสาวงามสวมชุดกี่เพ้ายืนอยู่
หม่าเหย่าฉายยืนอยู่ตรงกลาง!
พอเห็นหวังต้าชุนลงจากรถ หม่าเหย่าฉายก็รีบเข้าไปต้อนรับ
“พี่ใหญ่ มาแล้วหรือครับ! เชิญเข้ามาเลย!”
หวังต้าชุนเหลือบมองป้ายผืนใหญ่
ยินดีต้อนรับคุณหวังต้าชุนมาเยี่ยมเยือนและชี้แนะ!
สองข้างทางมีหญิงสาวในชุดกี่เพ้ายืนอยู่แปดคน
แต่ละคนหน้าตางดงาม รูปร่างเย้ายวน
จัดเสียเหมือนผู้นำมาตรวจงานไม่มีผิด
“หม่าเหย่าฉาย”
หวังต้าชุนขึ้นเสียงเล็กน้อย
หม่าเหย่าฉายโค้งตัวนิด ๆ “พี่ใหญ่ ว่ามาได้เลยครับ”
“เก็บของพวกนี้ไปให้หมด”
หม่าเหย่าฉายชะงักไปเล็กน้อย
“พี่ใหญ่ นี่ผมตั้งใจเตรียมไว้เป็นพิเศษ...”
น้ำเสียงของหวังต้าชุนเย็นชา บนใบหน้าฉายแววโกรธอยู่บ้าง