เมื่อเห็นหวังต้าชุนอยู่ใกล้มาก
วัวก็เตือนเขาได้
【ผู้มีพระคุณ ช่วยพาเจ้าของข้าออกไปไกลหน่อย】
หวังต้าชุนพยักหน้า ก่อนจูงหญิงสาววัยกลางคนคนนั้นถอยออกไปอีกเล็กน้อย
“จะถอยไปไกลขนาดนั้นทำไม!”
ชุยหย่งคังพยายามลุกขึ้นเพื่อหนีไป
แต่วัวไม่เปิดโอกาสให้เขา
เสียงอื้ออึงทุ้มต่ำดังสนั่นขึ้น!
ปู้ด—!
กลิ่นเหม็นฉุนรุนแรงพุ่งกระแทกหน้า ชุยหย่งคังกับเถียนเต๋อเฟยเต็ม ๆ
ชุยหย่งคังรีบลุกพรวด หวังจะถอยหนี
แต่เถียนเต๋อเฟยอยู่ข้างหลังเขา
เขาจึงหงายก้นลงไปนั่งกับพื้น ใช้สองมือโบกพัดตรงหน้าอย่างสุดแรง
“เหม็นชะมัดเลยโว้ย!”
เถียนเต๋อเฟยเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
ลมเหม็นระลอกนั้นพัดวิกผมปลอมของเขาปลิวหายไป
เขาย่อตัวลงกับพื้นแล้วขย้อนแห้ง ๆ
วัวหยุดส่งเสียงร้องโหยหวน
ผู้คนที่ยืนมุงอยู่รอบ ๆ ต่างชะงักไปก่อน
วินาทีถัดมาก็หัวเราะจนตัวงอ
“ฮ่า ๆ ๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย”
“ผายลมใส่หน้ากันเต็ม ๆ เลย!”
“พวกเรายืนไกลขนาดนี้ยังได้กลิ่น แล้วสองคนนั้น...”
“สองคนนั้นกินตดเข้าไปแล้ว!”
“ฮ่า ๆ ๆ”
....
วัวกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง ก่อนเดินมาหาหญิงงามวัยกลางคนอย่างว่าง่าย
หญิงงามวัยกลางคนมองภาพตรงหน้าแล้วตกตะลึงไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง
เธอมองหวังต้าชุนด้วยแววตาชื่นชม
“ขอบคุณนะ!”
วัวเองก็กล่าวขอบคุณหวังต้าชุนเช่นกัน
【ขอบคุณนะ ตอนนี้ข้าสบายขึ้นมากแล้ว! ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงถูกไอ้สารเลวนั่นเชือดไปแล้ว!】
【คืนนี้มาที่บ้านเจ้าของข้านะ ข้าจะบอกข้อมูลสำคัญให้เจ้ารู้!】