“ได้สิ!”
จิ่งจื่อหลานพยักหน้า
“ฉันไม่ได้ดื่มเหล้ามานานแล้ว!”
“เธอดื่มน้อย ๆ หน่อยเถอะ!”
เสิ่นเจียอีแทรกขึ้นมา พลางตบไหล่จิ่งจื่อหลานเบา ๆ
“แค่สองแก้วก็เมาแล้ว ดื่มแค่พอชิมก็พอ!”
พูดจบเธอก็หันไปมองหวังต้าชุน
“พี่ต้าชุน พวกเราสองคนเห็นด้วยแล้ว พี่คงไม่ปฏิเสธหรอกนะ!”
“ได้สิ!”
เมื่อเห็นหวังต้าชุนตกลง เสิ่นเจียอีก็คล้องแขนเขาทันที
“แบบนี้ค่อยสมเป็นหน่อย พวกเราสองคนยังไม่กลัวพี่เลย แล้วพี่จะกลัวอะไร!”
“หรือกลัวว่าพวกเราสองคนจะกินพี่เข้าไปหรือไง!”
หวังต้าชุนหัวเราะ
พวกเธอยังไม่กลัว แล้วฉันจะกลัวอะไรล่ะ!
ฉันก็อยากทำแบบนี้อยู่แล้ว!
“งั้นพวกเราไปกันเถอะ!”
“แต่ว่า โรงแรมในตำบลหรูหราสู้ในเมืองใหญ่ของพวกเธอไม่ได้หรอกนะ”
หวังต้าชุนพูดพลางเหลือบมองจิ่งจื่อหลาน
ถึงอย่างไรจิ่งจื่อหลานก็มาจากเมืองหลวงประจำมณฑล
เขากังวลว่าเธอจะพักไม่คุ้นเคย
“ไม่เป็นไร!” จิ่งจื่อหลานยิ้มแล้วตอบ “ก่อนมา ฉันเตรียมใจไว้แล้ว”
เสิ่นเจียอีมองทั้งสองคน “ถ้าอย่างนั้นจะรออะไรอีกล่ะ ไปกันตอนนี้เลยเถอะ”
โรงแรมที่ดีที่สุดในตำบลอยู่ไม่ไกลจากที่ว่าการตำบล
ราวสามนาทีต่อมา ทั้งสามก็มาถึงโรงแรมที่ดีที่สุดในตำบล
โรงแรมเหล่าตี้ฟาง
สิ่งอำนวยความสะดวกในห้องพักถือว่าใช้ได้ ไม่ได้แย่อย่างที่จิ่งจื่อหลานจินตนาการไว้
หลังเช็กอินเสร็จ เสิ่นเจียอีก็ส่งคีย์การ์ดทั้งหมดให้หวังต้าชุน
“พี่ต้าชุน เก็บคีย์การ์ดไว้ให้ดี อย่าทำหายล่ะ”
หวังต้าชุนเก็บคีย์การ์ดไว้
ทั้งสามเดินไปยังร้านอาหารพี่สะใภ้คนสวยที่อยู่ติดกัน