หวังต้าชุนเดินเข้าไปหาวัว จิ่งจื่อหลานก็รีบคว้าแขนเขาไว้
“พี่ต้าชุน ระวังหน่อยนะ วัวตัวนี้เป็นโรควัวบ้า ระวังจะติดเชื้อเอา”
“ใช่ นายระวังตัวไว้หน่อยเถอะ!”
หญิงสาวสวมแว่นคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังเอ่ยเสริม
แววตาของเธอฉายความห่วงใยเล็กน้อย
“ต้าชุนโง่ อย่าฝืนเลยน่า!”
คนที่พูดคือเถียนเต๋อเฟย
พ่อของเขาคือเถียนต้าจ้วง อันธพาลประจำหมู่บ้านเถียนเจียอ่าว
นิสัยของเถียนเต๋อเฟยก็แย่ไม่ต่างจากเถียนต้าจ้วง
ไม่รู้ว่าเถียนเต๋อเฟยไปเรียนวิทยาลัยเอกชนไร้ชื่อแห่งไหนมา
พอกลับหมู่บ้านก็เที่ยวบอกว่าตัวเองเป็นบัณฑิต
“ฉันบอกพวกนายไว้เลยว่า เมื่อก่อนหมอนี่มันเป็นคนโง่!”
“ไม่รู้จริง ๆ ว่าคนโง่แบบนี้มาประชุมกับพวกเราได้ยังไง!”
คนรอบข้างพากันกระซิบกระซาบเมื่อได้ยิน
“ที่แท้ก็เป็นคนโง่นี่เอง!”
“ว่าแล้ว ทำไมถึงได้กล้าขนาดนี้!”
“ดูเสื้อผ้าที่ใส่ก็รู้แล้วว่าไม่ปกติ”
....
หวังต้าชุนไม่ได้สนใจสายตาของคนพวกนั้นเลย
เขารู้ว่าอีกเดี๋ยวทุกคนต้องอ้าปากค้างแน่
“ต้าชุน!”
เหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนรีบลงมาจากชั้นบนแล้วเรียกหวังต้าชุนไว้
“เราฟังผู้เชี่ยวชาญสัตวแพทย์เถอะ!”
“วัวตัวนี้อาจเป็นโรควัวบ้าจริง ๆ ก็ได้!”
หวังต้าชุนหันไปมองเหลิ่งเนี่ยนเนี่ยน
“หัวหน้าเหลิ่ง วัวตัวนี้ไม่ได้เป็นโรควัวบ้าจริง ๆ เชื่อผมเถอะ!”
น้ำเสียงของเขาหนักแน่นอย่างยิ่ง
เหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างแรง