“ผู้ใหญ่บ้าน อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ!”
เถียนเสี่ยวฮุ่ยจับมือหลี่เต๋อกุ้ยไว้
“เมื่อกี้ฉันเห็นคุณเอาแต่มองฉันด้วยสายตาเหมือนอยากกลืนกินฉันเข้าไปทั้งตัว”
“ฉันก็เลยใส่อะไรลงไปในเหล้าของต้าหนิวหน่อย”
“ไม่อย่างนั้นเขาจะหลับลึกขนาดนี้ได้ยังไงล่ะ?”
หลี่เต๋อกุ้ยดื่มเหล้าไปอึกหนึ่ง ก่อนจะโอบเถียนเสี่ยวฮุ่ยไปยังเตียงเตาอุ่นข้าง ๆ
เตียงเตาอยู่ห่างจากหวังต้าหนิวแค่ราวหนึ่งเมตร
“เรื่องที่วันนี้ต้าหนิววิ่งแก้ผ้าไปทั่วหมู่บ้าน คุณก็รู้แล้วใช่ไหม”
หลี่เต๋อกุ้ยเชยคางเถียนเสี่ยวฮุ่ยขึ้น
“ตามดูต้าหนิวมาตั้งหลายปี คงไม่เคยได้ลิ้มรสอะไรสินะ!”
“เดี๋ยวฉันจะทำให้เธออิ่มหนำเอง!”
ได้ยินหลี่เต๋อกุ้ยพูด หวังต้าชุนแทบหลุดหัวเราะออกมา
เมียตัวเองยังจัดการไม่ไหว แต่กลับไปหมายตาเมียคนอื่นเสียได้
“อืม!”
เถียนเสี่ยวฮุ่ยเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ
“แต่คุณต้องรับปากฉันเรื่องหนึ่งก่อน”
“เรื่องอะไรล่ะ ว่ามาเลย!”
หลี่เต๋อกุ้ยโอบเถียนเสี่ยวฮุ่ยแน่นขึ้น จนลมหายใจของเธอเริ่มหอบถี่
“ฉันอยากเข้าไปอยู่ในคณะกรรมการหมู่บ้าน!”
หลี่เต๋อกุ้ยรับปากทันที “ได้ ๆ ๆ...”
เมื่อเห็นว่าหลี่เต๋อกุ้ยตกลง เถียนเสี่ยวฮุ่ยถึงยอมปล่อยมือปลาหมึกของเขา
ไม่ถึงสองนาที ทุกอย่างก็จบลงแล้ว
ใบหน้าของเถียนเสี่ยวฮุ่ยเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
แต่เธอก็ยังแสร้งทำเป็นดีใจอย่างยิ่ง
หวังต้าชุนบันทึกเหตุการณ์เมื่อครู่ไว้ได้อย่างชัดเจน
เขาเหลือบดูเวลา ตอนนี้ตีหนึ่งแล้ว
เวลานี้ทั้งหมู่บ้านเงียบสงัด ผู้คนต่างหลับสนิท เป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับช่วยเสิ่นเจียอีออกมา
หวังต้าชุนกลับบ้าน ขี่รถสามล้อไฟฟ้าของหลิวชุนฮวาตรงไปยังหมู่บ้านเถียนเจียอ่าว