“แม่ แม่เป็นแม่แท้ ๆ ของผมจริง ๆ ด้วย”
จางซินหลันกลั้นยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ไม่อยู่ “วันนี้เจ้าคนโง่นั่นซื้อกับข้าวดี ๆ มาเยอะ แม่ไปกินด้วยกันหน่อยสิ”
“แม่ไม่ไปหรอก” จ้าวชิวฟางถูมือไปมาอย่างลังเล “หลันหลัน เมื่อวานน้าของลูกซ้อมเขาจนเป็นแบบนั้น... ลูกตักกับข้าวกลับมาให้แม่หน่อยก็พอ แม่กินอะไรง่าย ๆ ก็ได้”
“ไม่เป็นไรหรอกแม่” จางซินหลันบอก “เจ้าคนโง่นั่นใจอ่อนจะตาย แม่ไปพูดหว่านล้อมสักสองคำก็เรียบร้อยแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้น... ก็ได้”
จ้าวชิวฟางพยักหน้า เดินตามหลังจางซินหลันไปยังบ้านข้าง ๆ
ทั้งคู่ยังไม่ทันเข้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงพ่อลูกคุยกันอยู่ข้างใน
“พ่อ ทุเรียนอร่อยจังเลย”
“ถ้าลูกชอบกิน รอพ่อหาเงินได้เมื่อไร พ่อจะซื้อให้กินทุกวันเลย”
หลิวอวิ๋นเฟยลูบหัวเล็ก ๆ ของหลิวเฉียนจื้อ มองใบหน้าลูกชายที่เปื้อนเนื้อทุเรียนไปหมด กระแสความสุขอบอุ่นพลันแล่นตรงสู่กลางกระหม่อม
“พ่อซื้อรถสปอร์ตให้ผมได้ไหมครับ?”
“ซื้อสิ ซื้อให้หมดเลย พอย้ายเข้าเมืองเมื่อไร พ่อจะซื้อทุกอย่างให้ลูก”
“พ่อดีที่สุดเลย!”
คำว่า ‘พ่อดีที่สุดเลย’ ทำให้หลิวอวิ๋นเฟยน้ำตาคลอ เขาคิดว่าตัวเองตัดสินใจถูกแล้ว มีแต่ต้องย้ายออกไปให้ห่างจากบ้านหลังนี้ ทั้งสามคนถึงจะมีชีวิตที่ดีได้
เขาสูดหายใจลึก ๆ หยิบทุเรียนอีกครึ่งลูกบนโต๊ะขึ้นมาแกะต่อ
คราวนี้เขาไม่ใช้เครื่องมือ แต่ใช้มือเปล่าแกะหนามทุเรียนแทงเข้าเนื้อนิ้ว ทว่าเขากลับไม่รู้สึกเจ็บ ตอนนี้คำว่า ‘พ่อดีที่สุดเลย’ ทำให้เขาดีใจจนหัวหมุนไปแล้ว