คำนำผู้เขียน:
ฉันเขียนให้ตัวเอกเป็นคนตระกูลจาง มีชีวิตตั้งแต่ก่อนยุคสาธารณรัฐจีนยันถึงเนื้อเรื่องหลัก พยายามให้ผ่านจุดสำคัญของเหตุการณ์ให้ได้มากที่สุด โดยจะไม่เข้าไปยุ่งมากจนทำให้บางเหตุการณ์หายไป แต่จะเปลี่ยนแปลงจุดจบของบางคน
ที่จริงตัวเอกมีอิสระสูงมาก ระบบไม่จำกัดเธอ แถมไม่มีกฎสวรรค์มาขัดขวาง จะเปลี่ยนเนื้อเรื่องก็ไม่เป็นไร
แต่เสี่ยวจั๋วรู้เนื้อเรื่องไม่ละเอียดถี่ถ้วน ไม่ค่อยเข้าใจกลเกมต่าง ๆ ในหนังสือ
เพื่อไม่ให้การกระทำของตัวเองไปวุ่นวายกับแผนการที่ตระกูลจางจะทำลายตระกูลวัง (ซึ่งอาจมีอยู่) จึงไม่ได้เข้าไปแทรกแซงเนื้อเรื่องขนานใหญ่
แน่นอนว่าถึงจะไม่แทรกแซงโดยตรง แต่ก็มีผลกระทบแบบผีเสื้อกระพือปีกมากมาย อย่างเช่นผู้บังคับบัญชาของจางฉี่ซานก็จะถูกเธอพาตัวไปโดยตรงเลย (ยุคนั้นเหมาะจะแกล้งตายเปลี่ยนตัวตนพอดี)
(ความเข้าใจของฉันที่มีต่อกลเกมต่าง ๆ ในต้นฉบับจอมโจรบันทึกสุสานเป็นแบบนี้:
กลเกมคือสิ่งที่เก้าตระกูลเฒ่าวางไว้ ตอนกลางทางอู๋ซานสิ่งกับเซี่ยเหลียนหวนค้นพบแล้วเข้ามามีส่วนร่วม ทั้งสองสืบพบว่ามีอำนาจเบื้องหลังเล็งเป้ามาที่เก้าตระกูล จึงวางแผนสะสาง
แต่แผนของทั้งสองก็ไม่ได้รัดกุมอะไรนัก อาศัยความบังเอิญเป็นส่วนใหญ่
ไม่อย่างนั้นถ้าพวกเขาฉลาดถึงขั้นบงการทุกคนไว้ในอุ้งมือได้ ก็คงไม่ต้องลงแรงมากมายขนาดนี้
เสี่ยวเกอเองก็ไม่ได้รู้แผนทั้งหมดของพวกเขาอย่างละเอียดซี๊ด แต่รู้วัตถุประสงค์คร่าว ๆ
การถูกวางแผนมีอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็คล้อยตามมากกว่า
เพียงแต่เขาอยู่อย่างเดียวดายมานานเกินไป แล้วถูกมิตรภาพที่จริงใจและแรงกล้าของอู๋เสียกับหวังเยว่ป้านทำเอาใจอ่อน จึงไม่ได้ถือสาเรื่องถูกวางแผนพวกนั้น
ส่วนตระกูลจางโพ้นทะเล ก็ยังเป็นห่วงหัวหน้าเผ่าอยู่หรอก แต่พวกเขาหาตัวเสี่ยวเกอที่ไปไหนมาไหนลึกลับไม่เจอจริง ๆ
——ไปดูแฟ้มเอกสารภาคใต้ ก็ตามหาหัวหน้าเผ่ามาเป็นสิบกว่าตอน หลังก่อตั้งประเทศใหม่ ตระกูลจางโพ้นทะเลฝั่งฮ่องกงยิ่งหาคนยากขึ้นไปอีก)
โศกนาฏกรรมใดเลี่ยงได้ก็จะเลี่ยงให้หมด จะไม่เข้าไปยุ่งกับการกระทำของเสี่ยวเกอ แต่ก็จะไม่ปล่อยให้เขาเข้าห้องทดลองหรือถูกคนเอาไปใช้เป็นถุงเลือด
แฟ้มเอกสารภาคใต้ก็จะมีเหมือนกัน ชอบตัวจางไห่ฉี จะช่วยเหลือ แต่จะไม่เข้าไปมีส่วนร่วมเร็วเกินไป คงเข้าร่วมราว ๆ ก่อนออกเดินทางจากฉางซา จางไห่เสียจะไม่ตาย (ในละครน่าจะยังไม่ตายนะ)
ตัวเอกมีเส้นเรื่องอาชีพของตัวเองที่จะต้องดำเนิน เรียกได้ว่าเป็นนิยายผู้หญิงเก่งข้ามภพจากยุคสาธารณรัฐจีนสู่ยุคปัจจุบัน
(นางเอกจะใช้วิธีแกล้งตายหลบหนีเพื่อปกปิดอายุยืน ในสายตาคนนอกจะมองเป็นเรื่องราวการต่อสู้สืบทอดต่อกันสามรุ่นตายาย รุ่นแรกจะเป็นนักปฏิวัติแดง แบบที่คลุมธงชาติลงโลงเลย)
คู่รักคือเฮยเสียจื่อ หนึ่งต่อหนึ่ง ไม่มีแนวคลุมเครือเชิงชู้สาวอื่นใด
มีความรู้สึกผูกพันแบบครอบครัวต่อเสี่ยวเกอและจางไห่ฉี ไม่มีแนวคลุมเครือเชิงชู้สาวอื่นใด
(ยังไม่เคยเขียนเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ กลัวว่าจะเขียนเส้นเรื่องรักของเฮยเสียจื่อได้ไม่ดีด้วย ถ้าเขียนแข็ง ๆ ไปช่วยคอมเมนต์เบา ๆ หน่อยนะ)
นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้เขียนเขียนฟิคยาว ด้านเนื้อเรื่องอาจมีทั้งแบบต้นฉบับเดิมและละคร เส้นเวลาบางช่วงอาจปรับเปลี่ยน และบางเนื้อหาที่ต้นฉบับเดิมไม่ได้ลงรายละเอียดไว้ จะมีการตั้งค่าเรื่องที่แต่งเพิ่มเอง
เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์ ในภายหลังชื่อตัวละครเอกของเรื่องเดิมจะเปลี่ยนไปหน่อย ทุกคนน่าจะเดาออกว่าเป็นใคร
————
เส้นเวลาที่ตั้งค่าเรื่องที่แต่งเพิ่มเอง: แฟ้มเอกสารภาคใต้ ค.ศ. 1924-1926 (ตั้งค่าเองว่าม่ออวิ๋นเกาเจอเสี่ยวเกอเมื่อสิบปีก่อน ยี่สิบปีมันขัดกับที่ฉันตั้งไว้หน่อยนึง)
เก้าตระกูลเฒ่า ค.ศ. 1933~ (ต้นฉบับเดิมจางฉี่ซานมาถึงฉางซาหลังปี 1931 มันต่อไม่ติดกับแฟ้มเอกสารภาคใต้ ดังนั้นเลยเลื่อน ๆ ไว้ เลื่อนขึ้นมาสิบปี)
ท่านเฮย 1890~
เสี่ยวเกอ 1900~
ท่านฝอ 1902~
ถ้ามีโอโอซี (ตัวละครผิดเพี้ยน) โปรดคอมเมนต์เบา ๆ มีปัญหาถามในคอมเมนต์พารากราฟหรือท้ายตอนก็พอ อย่าด่าคนมั่วซั่ว
บทนำเรื่อง:
การตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของจางไห่จั๋ว คือการแกล้งตายหนีออกจากตระกูลจางตอนอายุสิบห้าปี
การตัดสินใจที่ถูกต้องเป็นอันดับสอง คือการเก็บเฮยเสียจื่อที่ตรอกในเบอร์ลินมาเป็นแรงงาน
เธอเปิดร้านขายยาที่หย่อมสัมปทานฝรั่งเศส สร้างโรงงานริมแม่น้ำซูโจว ใช้เพนิซิลลินเขย่าการค้าอาวุธสงคราม ใช้เทคโนโลยีชิปเกาะขบวนรถด่วนแห่งการปฏิรูปและเปิดประเทศ
ในชั่วเวลาแปดสิบปี เธอเปลี่ยนตัวตนไปสามครั้ง กิจการกลับขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จาก "เถ้าแก่เหยา" เป็น "คุณหนูเหยา" แล้วเป็น "ประธานเหยา" ตราลายดอกท้อสลักอย่างประณีตยังตกทอดมาจนบัดนี้
อะไรนะ ทุกตัวตนล้วนมีบอดี้การ์ดหน้าตาดำเข้มคอยประกบข้างกาย?
ขอโทษนะครับ พวกเราเป็นแม่ลูกกันนี่นา รสนิยมตรงกัน แฟนหน้าตาคล้ายกันมันก็ปกติ
เฮยเสียจื่อ: ใช่เลย หล่อนชอบผู้ชายสไตล์นี้!