ตอนกลางคืน เหยา จั๋ว ตั้งใจจะดูบทวิเคราะห์เกี่ยวกับจดหมายเหตุสุสานโบราณสักหน่อย
เธอดูบทวิเคราะห์เนื้อเรื่องก่อน ผลปรากฏว่าถูกพวกทฤษฎีสมคบคิดมากมายทำเอาช่องท้องขมมืดไปหมด
เหยา จั๋ว เลยเปลี่ยนเส้นทาง เริ่มดูคลิปตัดต่อคู่พระเอก
ต้องยอมรับว่า บล็อกเกอร์พวกนี้เก่งจริง ๆ
ไม่ว่าดำหรือขาว ถูกตัดเป็นเหลืองหมด; ไม่ว่าจะมีเส้นเรื่องเกี่ยวข้องกันหรือไม่ ก็ตัดให้ออกมาดูเหมือนจะพลัดพรากจากกันไม่ได้
อินกับคู่มาก ถึงกับแอบวาดรูปแฟนอาร์ตของคู่ต่าง ๆ ไว้ส่วนตัวหลายภาพ
ไม่ว่าจะเป็น ไฮผิง, ผิงเซีย, ไฮฮัว, ฮัวเซีย, เกลือกุ้ง มีทั้งที่เปิดเผยได้และเปิดเผยไม่ได้ ครบเลย เน้นความหลากหลายและคุณค่าทางโภชนาการ
แต่เธอยังมีความเป็นศิลปินอยู่บ้าง แค่ปล่อยรูปตัวละครขนาดเล็กสองสามรูป ที่เหลือเก็บไว้ในตู้ผลงานในห้องทำงาน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
เหยา จั๋ว อ่านต้นฉบับเรื่อง "สุสานเมฆา" จนจบ หนังสืออื่น ๆ ยังไม่มาส่งเพราะสถานการณ์โรคระบาด เธออดหลับอดนอนอยู่สามคืนเต็ม เพื่อวาดภาพเทพเจ้าบนภูเขาหิมะให้เสร็จ
บนผืนผ้าใบ พายุหิมะที่เทือกเขาฉางไป๋แทบจะทะลุกระดาษออกมา ร่างของ จางฉีหลิง ผอมบางและโดดเดี่ยว ใบหน้าด้านข้างราวกับมีความเมตตาที่ไม่ใช่ของมนุษย์โลก
เธอวางพู่กันลง นวดบ่าเมื่อย ๆ แล้วพูดกับกล้องว่า
"วันนี้ขอจบเพียงเท่านี้"
จากนั้นก็ลุกขึ้นเตรียมไปปิดไลฟ์สด
ในวินาทีที่ยืนขึ้น หัวใจก็กระตุกอย่างแรง
หิมะที่ยังไม่แห้งในสายตาจู่ ๆ ก็บิดเบี้ยว หมุนวน ราวกับมีคนเททั้งโลกลงในวังวนขนาดยักษ์
เธอมองเห็นข้อความในช่องแชตวิ่งผ่านสายตา ได้ยินเสียงเก้าอี้ล้มกระแทกพื้น แล้วก็—
ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย
ก่อนจะหมดสติไปโดยสิ้นเชิง ได้ยินเสียงกลไกดังแว่ว ๆ
————
[ตรวจพบโฮสต์ที่ผ่านเกณฑ์ เริ่มผูกมัด]
เมื่อ เหยา จั๋ว ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าตัวเองนั่งอยู่ในห้องที่ว่างเปล่าไร้สิ่งใด มีลูกกลมแสงสีฟ้าอ่อนลอยอยู่ตรงหน้า ชั่วขณะหนึ่งเธอยังไม่ทันตั้งสติ
ตรวจพบว่า เหยา จั๋ว ฟื้นสติแล้ว ลูกกลมแสงก็เริ่มส่งเสียง
[เรียน คุณเหยา จั๋ว ที่เคารพ สวัสดีค่ะ ดิฉันคือระบบผู้ช่วยกบเดินทางฉบับหลากโลก เลขที่ L0069]
[ตรวจพบว่าคุณผ่านเงื่อนไขการผูกมัดของบริษัทเรา จึงขอเจรจากับคุณเป็นพิเศษ]
[คุณยินดีจะเซ็นสัญญากับบริษัทเรา เป็นพนักงานของเรา ไปทำงานในโลกต่างมิติหรือไม่]
เหยา จั๋ว งงไปหมด
ถึงจะอ่านนิยายแนวข้ามภพกับระบบมามาก แต่เมื่อมันเกิดขึ้นกับตัวเองจริง ๆ ก็ยังยากที่จะเชื่ออยู่ดี
เลยได้แต่ตอบโต้กับลูกกลมแสงเล็ก ๆ ไปตามสัญชาตญาณ:
"พวกคุณเป็นบริษัทอะไร? เงื่อนไขการผูกมัดคืออะไร? เซ็นสัญญาแล้วต้องทำอะไร? ทำไมต้องมาผูกมัดฉัน? ถ้าฉันไม่ยอมจะเป็นยังไง?"
[บริษัทพวกเราเป็นบริษัทเกมแห่งหนึ่งในจักรวาลคู่ขนานของโลกคุณ ใช้เกมกบเดินทางของโลกคุณเป็นแม่แบบ พัฒนาฉบับหลากโลกขึ้นมา]
[เนื่องจากการพัฒนาปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูงถูกจำกัด ตัวละครการ์ดจึงมีความฉลาดต่ำมาก โปสการ์ดที่ส่งออกมาจึงขาดความน่าสนใจและชีวิตชีวา]
[เพื่อแก้ปัญหานี้ บริษัทเราจึงตัดสินใจเซ็นสัญญาพนักงานมนุษย์เพื่อทำงานผลิตโปสการ์ด]
[เงื่อนไขการผูกมัดพนักงานของบริษัทเรามีดังนี้:]
[1. ไม่มีจิตใจต่อต้านสังคมหรือต่อต้านมนุษยชาติ;]
[2. มีความคิดสร้างสรรค์และสุนทรียภาพทางศิลปะ;]
[3. อยู่ในสภาพใกล้ตาย;]
[4. ในโลกนี้ไม่มีสิ่งที่ห่วงใยจนไม่อาจตัดใจได้;]
[5. มีพลังจิตที่แข็งแกร่ง ทนทานต่อแรงกดดันจากการข้ามมิติ;]
[6. สามารถเข้าใจและยอมรับการมีอยู่ของระบบได้]
[หลังเซ็นสัญญา โฮสต์จะออกจากโลกเดิม ไปเกิดในโลกภารกิจ]
[ถ่ายฉากสำคัญที่กำหนดหรือคิดสร้างเอง ทำโปสการ์ด ส่งกลับบริษัท]
[ฉากสำคัญที่กำหนดสามารถแลกเป็นรางวัลที่โฮสต์กำหนดได้ ส่วนฉากสำคัญที่คิดสร้างเองสามารถแลกเป็นรางวัลสุ่มได้]
[การผูกมัดโฮสต์เป็นเรื่องสุ่ม ระบบตรวจพบว่าคุณผ่านเงื่อนไขการเซ็นสัญญาของบริษัทเรา จึงส่งคำเชิญสมัครงานมายังคุณ]
[การผูกมัดระบบไม่ใช่การบังคับ แต่ร่างกายของคุณกำลังอยู่ในสภาพใกล้ตายเพราะภาวะหัวใจหยุดเต้นกะทันหัน มีโอกาสถูกช่วยชีวิตให้รอดได้น้อยกว่า 1% หากยกเลิกการผูกมัด คุณจะลืมเรื่องเหล่านี้ แล้วสติจะกลับเข้าสู่ร่างกายตัวเอง แล้วก้าวสู่ความตาย]
ฟังคำอธิบายของระบบจบ เหยา จั๋ว ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อกี้ตัวเองหัวใจหยุดเต้นกะทันหัน อยู่ ๆ ความรู้สึกในใจก็พรั่งพรูออกมาอย่างประหลาด
"ไลฟ์สดฉันยังไม่ได้ปิดเลย แฟน ๆ คงตกใจกันแน่เลย"
คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอหันไปมองระบบอีกครั้ง:
"ถ้าฉันเซ็นสัญญา ฉันจะได้อะไร?"
[หลังโฮสต์เซ็นสัญญา บริษัทเราจะยอมให้คุณเกิดในโลกต่างมิติโดยคงความทรงจำไว้ โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย]
[แต่นอกจากสกิลเสริมสร้างร่างกายเบื้องต้นแล้ว บริษัทเราจะไม่ให้ความช่วยเหลืออื่นใดอีก]
[เช่นเดียวกัน โฮสต์ก็จะไม่ถูกจำกัดมากเกินไป แค่ถ่ายฉากสำคัญที่กำหนดอย่างน้อยหนึ่งฉาก ก็ถือว่าผ่านข้อกำหนดขั้นต่ำของบริษัทเรา หลังจากนั้นยิ่งทำมากได้มาก]
"ใจดีขนาดนี้เลยเหรอ!"
เหยา จั๋ว อดรู้สึกอยากรู้อยากเห็นไม่ได้:
"แล้วบริษัทพวกคุณได้กำไรจากตรงไหนล่ะ?"
[รางวัลของฉากสำคัญบริษัทเราเป็นคนจัดหา แต่เพราะโลกต่างมิติที่ส่งไปเป็นโลกล่างของโลกเดิม คล้ายกับโลกของคุณที่โยนไอเทมลงในโลกเกม ตราบใดที่รางวัลที่โยนลงไปไม่เกินขีดจำกัดของโลกนั้น ก็จะไม่สิ้นเปลืองพลังงานมากนัก]
[อีกอย่าง โปสการ์ดหนึ่งใบจะมีผู้ใช้เกมจำนวนมากเติมเงินเข้าไป เพียงพอให้บริษัททำกำไรได้]
"ไม่แปลกใจเลย! นี่มันขายปลาตัวเดียวให้หลายร้านนี่นา แม้จะดูโหดร้ายไปหน่อย แต่ฟังดูก็สมเหตุสมผลดี"
เหยา จั๋ว คิดในใจ
"อย่างน้อยก็ไม่เหมือนระบบใจร้ายที่หลอกคนไปขาย"
"อันที่จริงก็ไม่มีอะไรให้เลือกมากนัก ไม่เซ็นก็ตาย เซ็นแล้วบางทีอาจไม่ตาย"
เหยา จั๋ว เงยหน้ามองระบบแล้วพูด:
"ฉันตกลง เซ็นได้ แต่ฉันยังมีคำถามอยู่บ้าง"
[ได้ค่ะ โฮสต์ที่รัก ระบบผู้ช่วยกบเดินทางฉบับหลากโลก เลขที่ L0069 ยินดีให้บริการอย่างเต็มที่]
"ฉันเอาอะไรติดตัวไปได้ไหม เช่น โทรศัพท์อะไรแบบนี้"
[ได้ค่ะ โฮสต์ เพื่อไม่ให้รบกวนการทำงานของโลกภายนอก บริษัทเราสามารถคัดลอกทรัพย์สินเคลื่อนที่ในนามของคุณ ชุดหนึ่ง เก็บไว้ในพื้นที่นี้]
[แต่เนื่องจากความแตกต่างระหว่างโลก หลังจากข้ามไปโลกต่างมิติแล้ว ฟังก์ชันเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตและการสื่อสารของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จะใช้ไม่ได้ทั้งหมด เหลือเพียงฟังก์ชันจัดเก็บข้อมูล คุณสามารถดูได้เฉพาะเนื้อหาที่ดาวน์โหลดไว้แล้วเท่านั้น]
"ได้แค่คัดลอกเหรอ? แล้วตอนนี้ดาวน์โหลดเพิ่มไม่ได้เหรอ?"
[ขออภัย โฮสต์ ร่างกายของคุณกำลังจะหยุดเต้นอยู่ตอนนี้ ไม่สามารถขยับได้อีก]
[และระบบสามารถสื่อสารกับคุณได้แค่ในระดับจิตสำนึก ไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับโลกแห่งความจริงได้ สิ่งที่คุณเอาไปก็เป็นเพียงสำเนา ไม่ใช่ของจริง]
"แปลว่าฉันไม่สามารถฟอร์แมตโทรศัพท์ได้สินะ!"
[ใช่ค่ะ โฮสต์]
ชั่วขณะนั้น เหยา จั๋ว รู้สึกแย่ลงไปอีก
การข้ามมิติไม่ใช่ปัญหา ยังไงเธอก็ไม่มีความห่วงใยอะไรมากนักในโลกนี้
แต่ก่อนจากกลับฟอร์แมตโทรศัพท์ไม่ได้ นี่มันต้องขวยเขินตายเป็นครั้งที่สองชัด ๆ นึกว่าจะรักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้จนถึงที่สุด
ช่างเถอะ ระบบไม่สามารถเข้าไปยุ่งกับโลกความจริงได้ก็เป็นเรื่องดี เผื่อทำอะไรแล้วมีคนจับได้ กลายเป็นคดีปริศนาขึ้นมาก็ไม่ดี
"งั้นเอาตามนี้แหละ พื้นที่นี้ใหญ่แค่ไหน ขยายได้ไหม เอาของได้มากแค่ไหน"
[โฮสต์ พื้นที่นี้กว้าง 10 เมตร คูณ 10 เมตร คูณ 4 เมตร หากคุณได้รางวัลช่องขยายภายหลังก็สามารถขยายได้ แต่จากข้อมูลที่ผ่านมา โอกาสได้รับรางวัลนี้ค่อนข้างต่ำ]
"ก็ไม่ใหญ่นัก ดูเหมือนจะเอาของไปได้ไม่มาก ไม่งั้นทีหลังจะทิ้งก็ยาก"
เหยา จั๋ว คำนวณในใจ
"อ้อ แล้วเวลาของพื้นที่นี้หยุดนิ่งหรือเปล่า?"
[ใช่ค่ะ โฮสต์ ในพื้นที่นี้ เวลาของสิ่งของทุกอย่างจะหยุดนิ่ง เพียงแต่ไม่แนะนำให้เก็บสิ่งมีชีวิตไว้]
"โอเค"
ฟังคำเตือนของระบบจบ เหยา จั๋ว ก็เริ่มลิสต์ของที่จะเอาไป:
"ฉันต้องการเอาเงินสด ทองคำ เครื่องประดับทั้งหมดในนามของฉัน ภาพวาดทั้งหมดที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้และของฉันเอง พร้อมอุปกรณ์วาดรูปสองสามชุดก็เอาไปด้วย แล้วก็โทรศัพท์กับคอมพิวเตอร์ของฉัน อ้อ แล้วก็ตู้เสื้อผ้าพร้อมเสื้อผ้าผ้าห่ม และอาหารทั้งหมดในบ้าน คัดลอกไปด้วย อีกอย่าง เอาชั้นหนังสือกับหนังสือในห้องทำงานไปด้วย"
เหยา จั๋ว คิดอยู่นาน ก็เอาเตียงพับ ชุดปฐมพยาบาล แว่นกันแดดสองสามอัน หมวกกันแดด เครื่องสำอางและของใช้ในห้องน้ำติดไปด้วย
พอระบบคัดลอกเสร็จ เหยา จั๋ว ก็จัดของแยกประเภทวางให้เรียบร้อย พื้นที่ถูกใช้ไปเกือบครึ่งหนึ่ง
เมื่อจัดของเสร็จเรียบร้อย เหยา จั๋ว ก็ใช้นิ้วแตะไปที่ระบบ "ไปเถอะ ฉันจะเริ่มทำงานแล้ว!"
พูดจบ ก็หมดสติไป
[ผูกมัดกบเดินทางฉบับหลากโลกสำเร็จ พนักงาน เหยา จั๋ว เข้าทำงานสำเร็จ กำลังระบุตำแหน่งโลกเกิดใหม่—โลกจดหมายเหตุสุสานโบราณ]
(ระบบไม่มีความลับ ความสำคัญไม่สูง คล้ายระบบเช็คอิน ไม่เตือนและไม่บังคับ เป็นเครื่องมือล้วน ๆ)
(พระเอกถึงแม้จะอินกับคู่ชายหลากหลายในต้นฉบับ แต่แค่พบเจอแล้วก็อินไปเรื่อย ๆ ไม่ได้คิดว่าคนบางคนจะต้องเป็นคู่กันแน่นอน)
(นอกจากคู่ทางการ ฉันจะไม่เขียนคู่อื่น พวก ผิงเซีย, ไฮฮัว, เกลือกุ้ง ฉันไม่เขียนทั้งนั้น เขียนเป็นมิตรภาพพี่น้องล้วน ๆ แน่นอนถ้าหนู ๆ รู้สึกว่าที่ฉันเขียนมันมีแวว อยากจะอินก็ไม่ผิดอะไร แค่ขออย่าทะเลาะกันก็พอ)