มือข้างนั้นยังไม่ทันแตะตัว ซูฮุ่ยก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกอดอกแล้วร้องออกมา
“ใครน่ะ?”
เงาดำชะงัก แต่ไม่พูดอะไร ก่อนจะหันหลังวิ่งออกไป
ทว่าข้างในห้องมืดสนิท มองอะไรไม่เห็นเลย เงาดำนั้นเองก็ลนลาน จึงชนเข้ากับประตูอย่างจัง
โครม!
หลิวหลานตื่นขึ้นมา ลุกไปเปิดไฟ แล้วก็เห็นจางจวินเซิงกุมหัวนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น
หัวกระแทกเข้าให้แล้ว
“จวินเซิง? ทำอะไรน่ะ? เข้ามาข้างในได้ยังไง?”
หลิวหลานรีบลงไปพยุงจางจวินเซิงขึ้นมา
ซูฮุ่ยกลับเริ่มกระวนกระวายใจ
จางจวินเซิงแอบย่องเข้ามากลางดึกทำไม?
ถ้าเขาคิดไม่ซื่อ เธอจะทำยังไงดี?
จางจวินเซิงกุมหัวลุกขึ้นยืน “ไม่ได้บอกให้เธอนอนข้างนอกเหรอ? แล้วเข้ามาข้างในทำไม?”
“ฉัน... เสี่ยวฮุ่ยบอกว่าไม่ชินกับการนอนข้างใน เลยสลับที่กับฉัน นาย... ถ้าจะมาหาฉัน ทำไมไม่บอกกันก่อนล่ะ? แถมยังทำเสี่ยวฮุ่ยตกใจอีก”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเธอสลับที่นอนแล้ว”
จางจวินเซิงเอามือลง “เสี่ยวฮุ่ย ขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่าเป็นเธอ”
“ยังมีหน้ามาพูดอีก ดึกดื่นป่านนี้ไม่ยอมนอน มาที่นี่ทำไม?”
จางจวินเซิงไม่ตอบ
ดึกขนาดนี้แอบย่องมาหา จะทำอะไรได้อีกล่ะ?
ตามแผนของเขา เขาจะอุ้มหลิวหลานออกไป พอเสร็จแล้วค่อยพาเธอกลับมา ซูฮุ่ยก็ไม่มีทางรู้อะไรทั้งนั้น
หลิวหลานเองก็เข้าใจความหมายของจางจวินเซิง จึงถลึงตาใส่เขา
“ดูสิ ชนจนเจ็บแล้วใช่ไหม? ออกไปดูข้างนอกก่อนเถอะ”
หลิวหลานจูงจางจวินเซิงออกไป “เสี่ยวฮุ่ย ไม่มีอะไรแล้ว นอนต่อเถอะ”