ซูฮุ่ยใจหล่นวูบ
พวกเขาตามมาถึงนี่เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
“แม่ อย่าให้พวกเขาเข้ามานะ!”
“ลูกอยู่ในห้อง อย่าเพิ่งออกมา แม่จะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น”
เฉินอ้ายจวีปิดประตูแล้วออกไป
ซูฮุ่ยปีนขึ้นเตียงเตา มองออกไปนอกหน้าต่าง
หวังซิ่วเฟิน อู๋เจี้ยนกั๋ว และอู๋ต้าเฉียงมากันครบ
“ญาติทางดอง พวกคุณมาทำอะไรกันเหรอ?”
เฉินอ้ายจวีออกไปทักทายด้วยรอยยิ้ม
เธอยังไม่ทันได้ถามซูฮุ่ยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คิดแค่ว่าซูฮุ่ยกับอู๋ต้าเฉียง สามีภรรยาวัยหนุ่มสาวคงทะเลาะกัน
ตอนนี้อู๋เจี้ยนกั๋วกับหวังซิ่วเฟินถึงกับมาหาเอง เธอก็ควรให้เกียรติพวกเขา
หวังซิ่วเฟินเดินเข้ามาจับมือเฉินอ้ายจวี
“ญาติทางดอง เมื่อคืนต้าเฉียงดื่มเหล้าไปสองสามแก้วจนไม่รู้จักตัวเอง ทะเลาะกับเสี่ยวฮุ่ยไม่กี่คำ แล้วโมโหจนลงไม้ลงมือ ฉันกับพ่อเขาเพิ่งรู้เรื่อง รีบพาต้าเฉียงมาขอโทษทันทีเลย เสี่ยวฮุ่ย ฉันรู้ว่าลูกอยู่ข้างใน ต้าเฉียงรู้ตัวแล้วว่าผิด กลับบ้านเถอะนะ”
อู๋ต้าเฉียงเองก็ไม่ได้นิ่งเฉย เขายื่นไข่มาให้สองจาน
“แม่ ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ควรดื่มเหล้า ยิ่งไม่ควรลงมือกับเสี่ยวฮุ่ย แม่จะตีผมก็ได้”
“เด็กคนนี้ พูดอะไรแบบนั้นล่ะ”
เฉินอ้ายจวีรับไข่มาจากมืออู๋ต้าเฉียง “ชีวิตคู่ของหนุ่มสาวจะไม่ทะเลาะกันบ้างได้ยังไง พูดกันให้เข้าใจก็ไม่มีอะไรแล้ว อย่ายืนตากลมกันอยู่ข้างนอกเลย รีบเข้ามาก่อน”
ซูฮุ่ยยังไม่ทันบอกเฉินอ้ายจวีว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เฉินอ้ายจวีก็คิดแค่ว่าซูฮุ่ยทะเลาะกับอู๋ต้าเฉียง แล้วมีการลงไม้ลงมือกัน