ฉีจืออวี้ขมวดคิ้วแน่น: "อย่าพล่ามไร้สาระ!"
"แม่ข้าจะเปลี่ยนตัวข้าทำไม?"
ถังจิ้งโหรวพูดอย่างมั่นใจ: "นางก็แค่อิจฉาข้า!"
"เพราะอ๋องรุ่ยหลงใหลในตัวข้า นางได้ใจสามีตัวเองไม่ได้ ก็ไม่ลังเลที่จะใช้ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองมาใส่ร้ายข้า!"
"ข้าไม่คิดเลยว่าพี่สาว เพื่อจะกลั่นแกล้งข้า จะอดทนมาได้ตั้งหลายปี!"
ถังจิ้งโหรวกล่าวหาเสร็จก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นโศกเศร้า: "พี่สาวช่างโง่เขลายิ่งนัก!"
นางใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดหน้า คนอื่นคิดว่านางกำลังเช็ดน้ำตา แต่แท้จริงแล้ว นางกำลังปิดบังรอยยิ้มที่ควบคุมไม่ได้บนใบหน้า
ช่างเป็นการรอดตายจากที่คับขันจริง ๆ!
เมื่อครู่แทบจะขวัญหนีดีฝ่อ!
นางคิดว่าตัวเองจบเห่แล้ว ไม่คิดเลยว่าปิ่นที่แม่ของฉีผิงเล่อหยิบออกมาจะทำให้นางพลิกสถานการณ์ได้อย่างสิ้นเชิง
คราวนี้ ไม่เพียงล้างมลทินบนตัวนางได้ แต่ยังสามารถกดพระชายาอ๋องรุ่ยคนเลวนั้นให้จมดินได้อีกด้วย
อ๋องรุ่ยแม้แต่เรื่องในบ้านตัวเองยังจัดการไม่ได้ แล้วเขาจะมีสิทธิ์อะไรไปแย่งชิงกับอ๋องอู๋?
ท่านโหวคงจะชมนางว่าทำเรื่องได้งดงามแล้วกระมัง?
ถังจิ้งโหรวกับฉีผิงเล่อเปลี่ยนจากความกังวลเป็นดีใจ ในขณะที่โล่งใจก็ยังมีความเย่อหยิ่งเจืออยู่บ้าง
ฉีจืออวี้จะเก่งในการโต้เถียงสักแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ฟ้าดินก็เข้าข้างพวกเขาอยู่ดี
แม้จะไม่รู้ว่าปิ่นนั่นมาจากไหน แต่หลักฐานก็ชี้ไปที่พระชายาอ๋องรุ่ยโดยตรง!
ฉีจืออวี้มองไปที่อ๋องอู๋: "ท่านอ๋อง ท่านว่าอย่างไร?"
อ๋องอู๋คราวนี้ระมัดระวังตัว: "เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเชื้อพระวงศ์ ข้าไม่อาจวินิจฉัยได้"