"ฝ่าบาท" อ๋องอู๋มองจักรพรรดิคังอู่ด้วยความตกตะลึง
อ๋องรุ่ยมีสิทธิ์นั่งได้ แล้วเขาไม่คู่ควรหรือ?
หลายปีมานี้ ในพระทัยของเสด็จพ่อ... องค์รัชทายาทที่แท้จริง มีเพียงอ๋องรุ่ยเท่านั้น ใช่หรือไม่?
จักรพรรดิคังอู่เพียงมองเขา ไม่ตรัสสิ่งใด
ในความเงียบงัน แรงกดดันอันถึงที่สุดทำให้หัวใจของอ๋องอู๋เต้นถี่ขึ้น เกิดความหวาดหวั่นขึ้นในใจ
เขาทนได้ไม่ถึงสองลมหายใจ ก็รีบประสานมือคารวะ: "เป็นลูกที่หุนหันพลาดพล่านเอง"
พูดจบ เขาก็ลดศีรษะลงยืนอย่างเรียบร้อย
จักรพรรดิคังอู่เก็บสายตา อ๋องอู๋จึงรู้สึกได้ว่าความอึดอัดที่ราวกับกำลังจะตายนั้นจางหายไป
ชั่วขณะนั้น ราวกับความคิดทั้งหมดของเขาถูกคลี่ออก ให้เสด็จพ่อทอดพระเนตรอย่างทะลุปรุโปร่ง
อ๋องอู๋กำมือที่เย็นเฉียบของตนเองอย่างแรง หลายครั้งแล้วจึงค่อย ๆ กลับมามีอุณหภูมิ
เมื่อผู้ที่ไปจวนเว่ยหยวนโหวกลับมา เสื้อผ้าด้านหลังของเว่ยหยวนโหวและคนอื่น ๆ ถูกเหงื่อเย็นฉ่ำชุ่มไปนานแล้ว
จักรพรรดิคังอู่กวาดสายตามอง คิ้วขมวดมุ่น
กล่องถูกเปิดออก สิ่งของข้างใน คือสิ่งที่พระชายาอ๋องรุ่ยเพิ่งกล่าวถึง
เพียงแต่... ของในกล่องนี้มีฝุ่นจับอยู่หนึ่งชั้น เห็นได้ชัดว่าถูกปิดไว้นานหลายปีแล้ว
พระชายาอ๋องรุ่ยลุกขึ้น เดินไปดู แล้วจึงคารวะจักรพรรดิคังอู่: "ฝ่าบาท สิ่งของข้างในถูกต้องครบถ้วน"
"ถังจิ้งโหรว เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?" จักรพรรดิคังอู่ถาม
"ไม่ ไม่ใช่ เช่นนั้น เพคะ ฝ่าบาท..." ถังจิ้งโหรวไม่รู้จะอธิบายอย่างไร