"ช่วงนี้ เขาน่าจะวันเว้นวันถึงจะกำเริบสักครั้งหนึ่ง" ฉีจืออวี้ครุ่นคิด
"สำหรับหนอนพิษพวกนี้ ข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก คำนวณเวลาไว้ไม่ค่อยแม่นยำ พอๆ กัน"
หนอนพิษพวกนี้ชั้นต่ำเกินไป ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับของแบบนี้มาก่อน
โดยเฉพาะตำรายาที่นี่ก็แตกต่างจากโลกเดิมของนางด้วย
อย่างไรก็ตาม พอจะได้ผลลัพธ์ที่นางต้องการอยู่
"ข้ารับประกันได้ว่า ทุกครั้งที่กำเริบจะอยู่ในช่วงหนึ่งเค่อ" ฉีจืออวี้พูดอย่างมั่นใจยิ่งนัก
"เอ๋? ฮ่องเต้ปู่ เสด็จปู่เป็นอะไรไปเพคะ?"
ฉีจืออวี้ไม่ค่อยเข้าใจ สายพระเนตรของจักรพรรดิคังอู่ทำไมถึงซับซ้อนเพียงนี้?
จักรพรรดิคังอู่ถอนพระทัย ยื่นพระหัตถ์นวดใบหน้าที่แข็งทื่อของพระองค์
พระองค์รู้สึกว่ากล้ามเนื้อบนพระพักตร์ที่แข็งทื่อผ่อนคลายลงจนพูดได้ปกติแล้ว จึงตรัสว่า "สุดท้ายแล้ว เขาจะกำเริบอย่างไร?"
"จะกำเริบครึ่งชั่วยามต่อครั้งหรือไม่?"
ฉีจืออวี้จ้องมองจักรพรรดิคังอู่ด้วยความตกใจ: "ฮ่องเต้ปู่ เสด็จปู่ชาติก่อนเป็นซาตานหรือเพคะ? โหดร้ายเพียงนี้เชียวหรือ?"
จักรพรรดิคังอู่: "..."
ไม่ใช่ว่า นางช่างกล้าพูดคำเหล่านี้ออกมาได้อย่างไร?
ใครกันแน่ที่เป็นซาตานตัวจริง?
"วันหนึ่งกำเริบห้าหกครั้ง? เจ็ดแปดครั้ง?" ฉีจืออวี้คิดอย่างจริงจัง "ยังไงก็คงไม่เกินสิบครั้งหรอกเพคะ"
"เผื่อวันไหนโชคดี สักครั้งก็ไม่กำเริบ? เรื่องนี้ก็พูดไม่แน่ใจ"
"ไม่อย่างนั้นถ้ากำเริบถี่เกินไป เว่ยกั๋วกงรับไม่ไหว ฆ่าตัวตายขึ้นมาล่ะก็"
"เรื่องนี้ จะทำโหดเกินไปก็ไม่ได้ ถึงแม้จะผูกคอตายก็ต้องให้หายใจทันบ้าง"