ความรู้สึกไม่ดีอย่างฉับพลันพวยพุ่งขึ้นในใจของเจียงซูอี้
นางยังไม่ทันได้ขบคิดอย่างละเอียด ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก
เจียงซูอี้ยังอยู่ในสภาพมึนงง นางก็ถูกถีบกระเด็นออกไปแล้ว
เพียงแค่ชั่วพริบตา หลังของนางก็กระแทกเข้ากับบางสิ่ง อวัยวะทั้งห้าและวิสัยทั้งหกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จากนั้นก็กระแทกพื้นอย่างหนัก
จนถึงบัดนี้ เจียงซูอี้ก็ยังไม่ทันได้ตั้งสติ
นางเพียงแต่มองสำรวมไปที่ฉีจืออวี้ลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงเข้ามาหานางทีละก้าว
ฉีจืออวี้สวมชุดกระโปรงผ้าแพรอันงดงาม แต่กลับมีท่วงท่าอำนาจอันน่าเกรงขามดุจพลม้าศึก
ทุกย่างก้าวของฉีจืออวี้ ราวกับเหยียบลงบนหัวใจของนาง ทำให้เจียงซูอี้หัวใจเต้นถี่ขึ้น หายใจติดขัด
"อืม..." เจียงซูอี้ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
ทั้งแผ่นหลังและหน้าอก รวมถึงจุดที่กระแทกพื้นตอนล้มลง ต่างก็ส่งความเจ็บปวดในระดับที่แตกต่างกันออกมา
นางรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกสลายไปทั้งตัว
ทุกส่วนบนกายต่างประกาศความเจ็บปวด
ความเคลื่อนไหวใหญ่โตเช่นนี้ มิเพียงแต่แขกในห้องชั้นในเท่านั้น แม้แต่ผู้ที่มานั่งรับประทานอาหารในโถงใหญ่ชั้นล่างก็พากันเงยหน้ามองไปโดยไม่รู้ตัว
"คุณหนู!" สาวใช้ของเจียงซูอี้ร้องอุทานด้วยความตกใจ แล้วพุ่งเข้าไปหา
"เร็ว รีบไปตามหมอมา!" เมื่อสาวใช้เห็นคุณหนูของตนเจ็บปวดจนเหงื่อแตกพลั่ก นางก็รีบตะโกนบอกสาวใช้คนอื่น ๆ
เพราะคุณหนูยังไม่ทราบอาการ จึงไม่กล้าเคลื่อนย้ายนางโดยพลการ เกรงว่าจะทำให้คุณหนูบาดเจ็บหนักขึ้นไปอีก
"องค์หญิง ท่าน...ท่านทำเช่นนี้เพราะเหตุใด?" เจียงซูอี้อดทนต่อความเจ็บปวด สอบถามด้วยความไม่เข้าใจ
"คุณหนูเจียง เจ้าวิ่งเข้ามาในห้องของข้า เพื่อสั่งสอนข้า ว่าข้าทำให้ฉีหรงเหยารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจงั้นหรือ..." ฉีจืออวี้ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น