จักรพรรดิคังอู่ทอดพระเนตรกิ่งไม้นอกพระตำหนักที่ไหวเอนตามสายลม ทรงพระสรวลเบา ๆ "ลมพัดแล้ว"
คงจะครึกโครมอีกแล้ว
พระองค์ประทับนั่งสงบนิ่งดั่งคนนั่งตกปลาริมตลิ่ง ชมละครอย่างสำราญพระทัย แต่ว่า บางคนน่ะสิที่เริ่มแตกตื่นแล้ว
อ๋องอู๋อุ้มพระราชโองการไว้แนบอก คลานเข่ามาหาพระสนมเต๋อเฟยอย่างไม่คิดชีวิต
"พระมารดา! พระมารดา! โปรดช่วยลูกด้วย!" อ๋องอู๋โซซัดโซเซพุ่งตัวไปถึงเบื้องหน้าพระสนมเต๋อเฟย แล้วทรุดกายลงคุกเข่าดังเพียะ
พระสนมเต๋อเฟยยกพระหัตถ์ขึ้นเล็กน้อย นางกำนัลและขันทีในห้องทั้งหมดก็ถอยออกไปทันที
"ข้าได้ยินแล้ว" พระสนมเต๋อเฟยไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ส่งสัญญาณให้อ๋องอู๋ลุกขึ้นก่อน
อ๋องอู๋ยันพื้นด้วยมือทั้งสอง ลากขาทั้งสองข้างที่อ่อนปวกเปียกพยุงตัวลุกขึ้น แล้วนั่งลงที่ข้าง ๆ
"ฝ่าบาทเพียงแต่ถอดองค์รัชทายาทออกจากตำแหน่ง..." พระสนมเต๋อเฟยพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงแหลมของอ๋องอู๋ขัดขึ้น "เพียงแต่?"
อ๋องอู๋มองพระมารดาของตนด้วยความไม่อยากเชื่อ
พระมารดาพูดอะไรกัน?
เขาองค์รัชทายาทถูกถอดตำแหน่งไปแล้ว ยังจะเรียกว่าเพียงแต่?
"เจ้าตื่นตระหนกอะไร?" พระสนมเต๋อเฟยมีโทสะในใจ
โอรสผู้นี้ของตน เหตุใดจึงไม่มีความสุขุมรอบคอบเอาเสียเลย?
"อ๋องรุ่ยยังเคยถูกถอดตำแหน่งมาแล้วไม่ใช่หรือ?" พระสนมเต๋อเฟยตวาด
"มันจะเหมือนกันได้อย่างไร?" อ๋องอู๋ตะโกนเสียงดัง "อ๋องรุ่ยเป็นโอรสที่ฮองเฮาประสูติ"
เขาเพิ่งตะโกนคำพูดออกไปโดยไม่ทันคิด ก็เห็นพระพักตร์พระมารดาของตนมืดคล้ำลงทันที
เขาถึงได้รู้ตัวว่าพูดผิด "พระมารดา ลูกไม่ได้หมายความอย่างนั้น"