"ข้าจะไปจัดการไอ้สารเลวอ๋องอู่นั้นให้ตายคามือ!" ฉีจิ้งซีผุดลุกขึ้นยืนทันควัน
เขารู้สึกว่าความคิดที่อยากจะจัดการพวกมันให้สิ้นซากของน้องสาวนั้นดีนัก
พวกบางประเภทก็ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ ช่างเลวทรามเหลือเกิน!
ฉีจืออวี้ยิ้ม แล้วเอ่ยห้ามปราม "พี่รอง อย่าหุนหันไป"
นางควบคุมจิตสังหารของตนเองได้แล้ว
พี่รองตื่นเต้นเกินไปก็ไม่จำเป็น
ก็แค่ช้าลงหน่อยเท่านั้น
เวลาตรงนี้ยังพอรับได้
"ใช้หนอนน่าเกลียดนั่นมาเล่นงานเจ้า ช่างน่าขยะแขยงนัก!" ฉีจิ้งซีโกรธจัด หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความเดือดดาล
เส้นเลือดขมับปูดโปน ร่างกายทั้งร่างเกร็งจนสั่นเทาไม่อาจห้ามใจได้
"ยังทำให้น้องต้องแบกรับฉายาสายลับอีก!" ฉีจิ้งซีกัดฟันแน่น จนมีรสชาติโลหิตจาง ๆ ลอยมาในปาก
น้องสาวของเขาเพิ่งจะกลับมา!
สิบสี่ปีข้างนอกไม่รู้ว่าใช้ชีวิตทรมานแบบไหน พอกลับมา ยังไม่ทันได้สุขก็ต้องมาโดนอ๋องอู่กลั่นแกล้งอีก!
อ๋องอู่มีชีวิตอยู่ไปเพื่อสิ่งใด?
ตายไปเสียเถอะ!
ตายให้หมดก็หมดเรื่องยุ่งยาก จะได้ไม่มีใครมาทำร้ายน้องสาวของเขาอีก!
เจตนาฆ่าในดวงตาของฉีจิ้งซีแทบกลั้นไว้ไม่อยู่ คล้ายจะกลายเป็นรูปธรรมออกมาเฉือนอ๋องอู่ให้ตายคาที่
ฉีจืออวี้หลุบตาลงยิ้มน้อย ๆ โกรธขนาดนี้ก็เพื่อนางสินะ...
"พี่รอง ใจเย็น ๆ" ฉีจืออวี้เอ่ยปลอบ แล้วเชิญให้เขานั่งลง
ฉีจิ้งซีมองดูน้องสาวตัวเอง กัดฟันด้วยความแค้นใจ ก่อนจะนั่งลงอย่างไม่เต็มใจนัก
ที่น้องสาวพูด เขารับฟังเสมอ
"ฆ่าเขาทิ้งก็หุนหันเกินไป ภายหลังยังมีเรื่องวุ่นวายอีกไม่น้อย" ฉีจืออวี้เคาะหม้อดินเบา ๆ "สู้ส่งต่อให้อ๋องอู่ซะดีกว่า"