อ๋องอู๋มิใช่ผู้ที่จะนั่งรอความตายอยู่เฉย ๆ แน่นอน
ยามนี้สถานการณ์ในเมืองหลวงไม่เป็นผลดีต่อเขาเลย เขาไม่อาจพลิกชื่อเสียงของตนกลับคืนมาได้ในชั่วขณะ ฉะนั้นจึงต้องใช้เรื่องอื่นมาปิดบังไว้
อาทิเช่น เว่ยอี้เฟิงกำลังจะกลับเมืองหลวงในอีกไม่ช้า
และยังหวนคืนมาพร้อมกับเกียรติยศอันยิ่งใหญ่จากศึกสงคราม
ครั้งนี้เพราะเว่ยอี้เฟิง จึงสามารถรักษาชายแดนไว้ได้ และต้านทานการรุกรานของซือหยุนเอาไว้ได้
ซือหยุน เป็นชนเผ่าที่อยู่ประชิดชายแดน
ดินแดนส่วนใหญ่ของชนเผ่านี้เป็นภูเขาสูงชัน ยอดเขามากมายเสียดฟ้า
ชาวเผ่านี้มีความคล่องแคล่วว่องไว กล้าหาญและชำนาญการศึก
ทรัพยากรบนภูเขานั้นมิอาจกล่าวได้ว่าน้อย หากแต่ชาวเผ่าซือหยุนกลับชื่นชอบการปล้นสะดมมากกว่า
พวกเขารักการรบ นอกจากการชิงทองเงินแล้ว แม้แต่ผู้คนก็ไม่ไว้หน้า
จักรพรรดิคังอู่ปราถนาจะขจัดซือหยุนให้สิ้นซากมาโดยตลอด แต่เพราะภูมิประเทศของชนเผ่าซือหยุนซับซ้อนยิ่งนัก
ส่งทัพไปสามครั้ง ล้วนแต่พ่ายแพ้กลับมาอย่างน่าอดสู
สูญเสียทหารและแม่ทัพ บุกโจมตีนานเท่าใดก็ไม่อาจตีแตกได้ สิ้นเปลืองกำลังทรัพย์อย่างมาก
จักรพรรดิคังอู่จนปัญญา ทำได้เพียงส่งทหารไปประจำการรักษาชายแดน
ถึงกระนั้น การต้องเผชิญกับการรบกวนจากชนเผ่าซือหยุนอยู่เป็นระยะ ก็สร้างความปวดเศียรปวดเกศาให้แก่เหล่าทหารรักษาชายแดนยิ่งนัก
ชนเผ่าซือหยุนก็ราวกับสุนัขจรจัดที่ไม่เพียงกัดคน แต่ยังทำให้คนรำคาญใจอีกด้วย!
ครั้งนี้เว่ยอี้เฟิงสามารถเอาชนะชนเผ่าซือหยุนได้ เล่ากันว่าชนเผ่าซือหยุนได้ส่งผู้แทนมาเพื่อเจรจาสงบศึก
สถานการณ์เช่นนี้ย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเป็นแน่