“เรื่องที่เฉลิมฉลองทั่วหล้า หากจำกัดอยู่เพียงแค่เมืองหลวง ก็ไร้ซึ่งความหมาย” ฉีจืออวี้หัวเรายาพร้อมเอ่ย
“สถานที่อื่นก็ควรได้รับความสนใจเช่นกัน”
“อีกอย่าง...” ฉีจืออวี้มองออกไปนอกหน้าต่าง “เหล่าขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ในเมืองหลวงต่างก็ลงมือกันแล้ว ขุนนางในท้องถิ่นจะไม่ตามอย่างบ้างหรือ?”
“การล้มล้างชนเผ่าซือหยุนถือเป็นเรื่องใหญ่ที่เป็นมงคล หากพวกเขาสัมผัสได้ถึงกระแสเช่นนี้แล้ว ยังไม่ยอมออกเงินสนับสนุน... พวกเขาคิดเช่นไรกัน?”
พระชายาอ๋องรุ่ยได้ฟังแล้วรู้สึกซาบซึ้งในใจ บุตรสาวของนางช่างหลักแหลมยิ่งนัก
เมื่อครานางเคยกล่าวไว้ว่า จะถือโอกาสมงคลนี้ มอบยาเพื่อทำบุญกุศล
ด้านหนึ่งก็เพื่อราษฎร อีกด้านหนึ่งก็เพื่อสร้างชื่อเสียงให้แก่อวี้เอ๋อร์
ไม่คิดว่า อวี้เอ๋อร์จะขยายเรื่องนี้ให้ใหญ่โตลึกซึ้งถึงเพียงนี้
นางรู้สึกต่ำต้อยกว่าบุตรสาวตนเองนัก
แน่นอนว่า พระชายาอ๋องรุ่ยรู้สึกภาคภูมิใจมากกว่า
บุตรสาว!
ของนางเอง!
ฝ่ายพระชายาอ๋องรุ่ยนั้นเบิกบานใจ แต่อีกด้านหนึ่ง เว่ยกั๋วกงแทบจะหายใจไม่ทัน ล้มตัวนั่งลงบนเก้าอี้
“ท่านปู่!” เจียงซูอี้เอ่ยเรียกด้วยความกังวล
“ฉีหรงเหยา... ฉีหรงเหยา... กันแน่จะทำอะไร?” เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เว่ยกั๋วกงโกรธจนกัดฟันสบถ “อ๋องอู๋เลี้ยงดูคนไร้ประโยชน์เช่นนี้ได้อย่างไร?”
เจียงซูอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปกป้องฉีหรงเหยาเสียงเบา “เรื่องนี้... ก็เป็นเพียงความบังเอิญ”
“ความบังเอิญ?” เว่ยกั๋วกงจ้องหลานสาวตนเองด้วยสายตาเย็นชา “เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญจริงหรือ?”
เจียงซูอี้ไม่เข้าใจ ใช่หรือไม่?
“ในเวลานี้ ประชาชนในเมืองหลวง ใครบ้างไม่สรรเสริญฉีจืออวี้?” เว่ยกั๋วกงหัวเราะเย็น