"หากอ๋องรุ่ยไร้ซึ่งทายาทผู้ทรงคุณสมบัติ ก็คงต้องสละตำแหน่งให้ผู้ที่เหมาะสมกว่า" เจิ้งหมิงเซวียนเอ่ยปากอย่างรวดเร็ว
"ข้ายอมรับว่าเป็นความผิดของข้า"
"ยามนั้นคุณชายต้องบาดเจ็บก็เพราะเพื่อช่วยข้า"
"แต่เหตุการณ์ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้"
"เช่นนั้นก็จงยอมรับชะตาฟ้าลิขิต สนับสนุนผู้อื่นเถิด"
"ข้าเชื่อว่าแม้แต่เทพบนสวรรค์ ก็คงรู้สึกเสียดายพร้อมกับชื่นชมการตัดสินใจของอ๋องรุ่ย"
"อ๋องรุ่ย สมเป็นผู้ที่เทพบนสวรรค์ทรงเลือกสรร"
วาจาของเจิ้งหมิงเซวียนทำให้อ๋องอู๋พึงพอใจในใจ
นางยังรู้จักกาลเทศะอยู่บ้าง
แผนการของอ๋องอู๋ในครั้งนี้ ช่างมีเจตนาชัดเจนยิ่งนัก
แต่ทว่าเหล่าตระกูลขุนนางชั้นสูงกลับยินดีเป็นอย่างยิ่ง
แม้จะมีราษฎรบางส่วนรู้สึกคลางแคลงใจ แต่ราษฎรส่วนใหญ่กลับเห็นว่าทางเลือกนี้ก็ไม่เลว
เทพเจ้าบนสวรรค์เล็งเห็นอ๋องรุ่ย แต่องค์ชายทายาทของอ๋องรุ่ยกลับไม่เป็นดังใจ
อย่าว่าแต่พวกเขาจะรู้สึกเสียดายเลย แม้แต่เทพบนสวรรค์เองก็คงจะทุกข์ใจ
แต่หากอ๋องรุ่ยยอมสนับสนุนผู้อื่น โดยมีอ๋องรุ่ยคอยช่วยเหลือ ชีวิตของพวกเขาก็คงไม่เลวร้าย
ฉีจืออวี้ปรบมือให้เจิ้งหมิงเซวียนโดยตรง: "เจิ้งหมิงเซวียน เจ้านี่ก็มีฝีปากมิใช่น้อย"
"ความในใจของเทพเจ้า เจ้ารู้ดีเสียยิ่งกว่าผู้ใด"
"อย่างไร? เทพบนสวรรค์ลงมาบอกเจ้าเองหรือ ว่าทรงคิดเช่นนั้น?"
"เช่นนั้นเจ้าลองถามเทพบนสวรรค์ดูสิว่า ฝ่าบาทจะยังครองราชย์ได้อีกกี่ปี?"
เจิ้งหมิงเซวียนสีหน้าซีดเผือด
ฝ่าบาทจะครองราชย์ได้อีกกี่ปี นั่นก็ไม่ต่างกับการถามว่าฝ่าบาทจะมีพระชนม์ชีพต่อไปอีกนานเท่าใด!