ปั๋วจิ้งเหวินชะงักไป มองนางด้วยความฉงนสนเท่ห์ "อวี้เอ๋อร์ เจ้าพูดอะไรกัน?"
ฉีจืออวี้ค่อยๆ คลึงถ้วยชาในมืออย่างเอื่อยเฉื่อย "ท่านโหว ล้วนเป็นคนฉลาด ท่านยังจะแสร้งทำเป็นโง่ต่อไปอีกหรือ ยังมีความหมายอันใด?"
ปั๋วจิ้งเหวินจ้องมองฉีจืออวี้อย่างตึงเครียด
ฉีจืออวี้ยิ้ม "บุตรชายของท่านจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านหรือไม่ ท่านย่อมรู้ดีอยู่ในใจ"
"แต่ เพื่อรักษาอนาคตของตน ท่านจึงเลือกสังเวยเขา เพื่อเอาใจพวกเรา"
"อวี้เอ๋อร์ เจ้า...เจ้าพูดอะไรกัน?" ปั๋วจิ้งเหวินพยายามจะยิ้มเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ
น่าเสียดาย ภายใต้สายตาที่หยั่งรู้ทุกสิ่งของฉีจืออวี้ เขาก็ไม่อาจทำได้สำเร็จ
รอยยิ้มของเขานิ่งแข็งและประหลาดยิ่ง ยิ่งกว่าการร้องไห้เสียอีก
"เจ้าคิดอยู่ในใจ ยาพิษนี้ คืออ๋องอู๋ให้หญิงอัปสรนางเทียนวางยาเจ้า" ฉีจืออวี้เอ่ยอย่างเอื่อยเฉื่อย
"เจ้ารู้ว่า ในใจอ๋องอู๋ เจ้าตายไปแล้ว"
"เจ้าอยากมีชีวิต จึงทำได้เพียงเลือกอยู่ฝ่ายเรา"
"ดังนั้น เจ้าจึงต้องกดหัวนางเทียนลงให้จมดิน"
"ส่วนเรื่องที่ครั้งหนึ่ง ก่อนมารดาข้าจะออกเรือน ถูกกลั่นแกล้งในจวนของท่าน เจ้าก็หมายจะผลักทุกอย่างใส่นางเทียน"
"เช่นนั้น เจ้าจึงทิ้งบุตรชายที่เคยรักมากที่สุดไปอย่างไม่ไยดี เพื่อประโยชน์ของตัวเอง"
ปั๋วจิ้งเหวินนิ่งเงียบ ไม่พูดจา
เขาจะพูดอะไรได้อีกเล่า?
"วางใจได้ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตาย" ฉีจืออวี้ให้ยาคลายกังวลเม็ดหนึ่งแก่ปั๋วจิ้งเหวิน
"แค้นของมารดาข้า ต้องมีคนชำระ"
ปั๋วจิ้งเหวินรีบพยักหน้ารัว "ใช่ ๆ ๆ..."