หม่อมอ๋องรุ่ยและคนอื่นๆ ครั้งนี้ถือว่าชนะศึกได้งดงามยิ่งนัก
ทว่า เมื่อพวกเขากลับมาถึงจวนอ๋องรุ่ย กลับไม่มีเสียงโห่ร้องยินดีปรีดา
กลับกัน ต่างมีสีหน้าหนักอึ้ง
ฉีจิ้งซีมองนี่ที มองนั่นที อดกลั้นอยู่เนิ่นนานก็ยังกลั้นไม่อยู่ เอ่ยขึ้นว่า “คือ... ข้าอยากถามหน่อย”
“ครั้งนี้มิใช่ว่าอ๋องอู๋แพ้หรอกหรือ? ท่านโหวจิ้งเหวินก็ถูกวางยาพิษ ชีวิตที่เหลือต้องนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ไปรังควานนางเทียน”
“พวกเรา... ชนะแล้ว ยังไม่ดีใจอีกหรือ?”
“มิใช่ว่าไม่ดีใจ” ฉีจืออวี้เอ่ยขึ้น “เพียงแต่ จะก่อให้เกิดการโต้กลับ”
ฉีจิ้งซีกระพริบตาถี่ๆ สองสามที “ยามน้ำขุ่น มิใช่โอกาสของพวกเราหรอกหรือ?”
ฉีจืออวี้มองไปทางเขา ชูนิ้วโป้งขึ้น “พี่รองพูดถูกต้องแล้ว”
ฉีจิ้งซีเพิ่งจะคิดได้ “เจ้าไม่กังวลหรือ?”
“ข้าไม่กังวล” ฉีจืออวี้หัวเราด้วยเสียงแผ่วเบา “เสียอีกอย่างก็เพียงตายทั้งเป็น ตายไปด้วยกันเท่านั้น”
“อย่างไรเสีย ท่านพ่อท่านแม่ก็เตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว”
ฉีจิ้งซีหันไปมองบิดามารดาของตน
หม่อมอ๋องรุ่ยถอนหายใจ “แม้จะคิดถึงทางร้ายที่สุดไว้แล้ว แต่หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ ก็คงไม่ใช้แน่”
“บัดนี้ อ๋องอู๋แพ้แล้ว พวกนั้นจะต้องช่วยเหลืออ๋องอู๋อย่างเต็มกำลังเป็นแน่”
“ต่อไป... แรงกดดันของพวกเราจะยิ่งหนักหนา”
ยามนี้ หากพวกนั้นไม่กดดันเขาไว้ แล้วจะปล่อยให้เขาคุมสถานการณ์ได้ทั้งหมด ทุกอย่างตกผลึกแล้วค่อยว่ากันหรือ?
“มาก็มาก” ฉีจิ้งซีพูดอย่างไม่ไยดี แต่ในแววตากลับแน่วแน่ยิ่งนัก “เนิ่นนานหลายปีเพียงนี้ ตระกูลเราไม่เคยล้มสลาย”