เมื่อเวลาผ่านไป อ๋องอู๋เพียงรู้สึกว่าเข่าทั้งสองข้างเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง เจ็บปวดราวกับไม่ใช่เข่าของตนเอง
แต่ถึงกระนั้น อ๋องอู๋ก็ทำได้เพียงกัดฟันค้ำเข่าคุกเข่าต่อไป
เขาพ่ายแพ้!
ครานี้ เขาพลาดพลั้งไปอีกก้าวหนึ่ง
ทว่า... อ๋องรุ่ยอย่าได้ดีใจนัก
ผ่านไปกว่าหนึ่งเค่อ จวนจิ่งอิ๋นก็กลับมาในที่สุด
เขานำคำให้การขึ้นทูลถวายจักรพรรดิคังอู่
จักรพรรดิคังอู่ทอดพระเนตรจนจบแล้วตรัสถามว่า "คนเล่า?"
"อยู่ด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ" จวนจิ่งอิ๋นรีบกราบทูล
จักรพรรดิคังอู่ทรงผงกพระพักตร์ช้า ๆ ไม่นานก็มีคนหลายคนถูกนำตัวเข้ามา
นางเทียนแปลกใจจึงหันไปมอง พอเห็นหน้าคนที่เข้ามา ก็ต้องตกใจขึ้นมาทันที
พี่เลี้ยงข้างกายนางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
"จงพูดมาเถิด" จักรพรรดิคังอู่ทรงโยนคำให้การที่ทอดพระเนตรจบลงบนโต๊ะหนังสืออย่างไม่ใส่พระทัย แล้วตรัสเรียบ ๆ
"ฝ่าบาท บ่าวเป็นพี่เลี้ยงข้างกายภริยาโหวจิ้งเหวินเพคะ" พี่เลี้ยงคุกเข่าลงกราบทูล
"เป็นภริยาโหวสั่งให้บ่าวไปหาพิษมามอบให้โหวเถอะเพคะ"
นางเทียนตกใจจนหน้าซีด ลืมกาลเทศะไปโดยสิ้นเชิง ตะคอกเสียงดัง "เจ้าพูดจาเหลวไหล!"
ฉีจืออวี้แย้มยิ้มเยาะ "เมื่อครู่เจ้าก็ยอมรับแล้วมิใช่หรือ ว่าเป็นเจ้าที่วางยาพิษ?"
"บัดนี้จะแสดงท่าทีตกใจไปไย?"
นางเทียนรีบอธิบาย "พิษเป็นข้าวางเอง แต่ยาพิษนั้นมิใช่บ่าวผู้นี้ไปหามา เป็นอ๋องอู๋ เป็นอ๋องอู๋เป็นคนมอบให้ข้า!"
นางไม่รู้ว่าพี่เลี้ยงจะพูดเช่นนั้นเพื่อสิ่งใด เพียงรู้สึกขึ้นมาเองว่า
หากไม่พูดให้ชัดเจน ปล่อยให้พี่เลี้ยงพูดต่อไปเช่นนี้ นางก็คงจบเห่