"ไม่... ฉีจืออวี้ เจ้าทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้!" นางเทียนร้องกรีดด้วยความสิ้นหวัง
ความหวาดกลัวสุดขีด ทำให้นางลืมมารยาททั้งปวง
ไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าอนาคตของนาง
หากฝ่าบาททรงอนุญาตจริง ต่อไปนาง... นางไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าจะทรมานเพียงใด
"ข้าทำอะไรเจ้า?" ฉีจืออวี้ถามอย่างไม่เข้าใจ
"มิใช่เจ้าบอกหรือว่ามองปั๋วจิ้งเหวินตกตั้งแต่แรกพบ?"
"ถึงกับยอมทิ้งลูกพี่ลูกน้องที่เติบโตมาด้วยกัน เพื่อเขา"
เมื่อฉีจืออวี้พูดจบ นางเทียนก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นของปั๋วจิ้งเหวิน
ฉีจืออวี้กำลังฉีกหน้ากากที่นางแสร้งมาหลายปีออก แล้วเปิดเผยเจตนาที่แท้จริงของนางต่อหน้าปั๋วจิ้งเหวินอย่างไม่ปิดบัง
และเขา... ตอนนี้คงเกลียดนางถึงขั้นอยากให้ตาย
นางเทียนพยายามหลบเลี่ยง ไม่เพียงไม่กล้ามอง ต่อให้เหลือบตาไปทางปั๋วจิ้งเหวินก็ยังไม่กล้า
"วางใจเถิด ข้ารู้ว่าเจ้าคงเป็นห่วงลูกสาว" ฉีจืออวี้พูดอย่างเห็นอกเห็นใจ
"ข้าเชื่อว่าปั๋วจิ้งเหวินจะต้องเข้าใจเจ้า"
"เพื่อเจ้า เขาสามารถไม่แยแสสายตาผู้อื่น เลื่อนตำแหน่งให้เจ้าเป็นภรรยาเอก!"
"เขารักและทะนุถนอมถังจิ้งโหรวมากกว่าบุตรสาวที่เกิดจากภรรยาเอกของข้าเสียอีก!"
"ยิ่งไปกว่านั้น ถังจิ้งโหรวยังเป็นลูกสาวที่เจ้าให้กำเนิด ปั๋วจิ้งเหวินไม่เพียงแต่ไม่โกรธเจ้า ยังจะรู้สึกสงสารเจ้าอีกด้วย!"
"เพราะอย่างไรเสีย สองเจ้าก็เป็นรักแท้!"
จักรพรรดิคังอู่: "..."
เด็กนี่... ฆ่าคนด้วยคำพูดเชียว
โหดร้ายยิ่งนัก!
พระองค์เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นพระชายาอ๋องรุ่ยกัดฟันแน่นเพื่อไม่ให้หัวเราะออกมา