การปราบโจรครั้งนี้ยุติลงอย่างรวดเร็ว เพียงแต่สีหน้าของหัวหน้ากองพันโจวกลับมืดมนยิ่งนัก
ทหารล้มตายไปทั้งหมดสิบหกนาย ตัดหัวโจรได้กว่าสองร้อยคน เหลือที่หลบหนีไปไม่ถึงร้อยคน
ผลงานเช่นนี้หากเป็นสงครามกับต่างประเทศ ย่อมเป็นที่น่าภาคภูมิใจ แต่ตอนนี้กลับต้องเผชิญหน้ากับโจรกระจอก
โจรที่มีกำลังรบไม่ถึงครึ่งหนึ่งของชาวเติร์ก!
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ยังต้องเสียทหารไปสิบหกนาย นับเป็นความอัปยศ แม้ว่ากองทัพเหอหยางจะไม่ได้ติดตั้งเกราะ แต่ทั้งอาวุธและโล่ก็จัดเตรียมไว้ครบครัน
ถึงกระนั้น ยังต้องเสียชีวิตไปสิบหกคน เช่นนี้จะให้หัวหน้ากองพันโจวมีสีหน้ายินดีได้อย่างไร
หัวหน้ากองทั้งสามคนสีหน้าก็หม่นหมองไม่แพ้กัน แม้กองทัพเหอหยางจะเป็นกองหนุนแนวหน้า แต่ผู้เป็นนายพลคนใดเล่าจะอยากให้ลูกน้องต้องล้มตาย? ทุกคนล้วนมีพ่อแม่ลูกเมีย และครอบครัวที่ต้องดูแล ทั้งหมดล้วนเป็นคนมีเลือดมีเนื้อ!
หากต้องขึ้นสนามรบจริง ๆ จะต้องตายอีกสักเท่าใด? หนึ่งพันหกร้อย หรือหนึ่งหมื่นหกพัน?
สิ่งเดียวที่พอปลอบใจได้คือฝีมือของเหว่ยติ้งจง ในการรบครั้งนี้เขายิงโจรตายถึงหกคน และหมู่ของเขากลับมาอย่างปลอดภัยครบทุกคน
ก็เพียงเพราะว่ากองทัพราชวงศ์ถังต้องรบเป็นขบวน ไม่อาจแยกออกจากหมู่ไปรบเพียงลำพัง มิฉะนั้นเหว่ยติ้งจงคงได้ลองวิชาง้าวของตนในสนามรบจริงแน่
การฝึกฝนในยามปกติเขาไม่อาจรู้ถึงระดับฝีมือของตนเอง มีเพียงการต่อสู้จริงเท่านั้นที่จะพิสูจน์ได้ว่าวิชาง้าวขั้นต้นนั้นแข็งแกร่งเพียงใด
สิ่งที่ทำให้เหว่ยติ้งจงตื่นเต้นยิ่งนักก็คือ การปราบโจรครั้งนี้ค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นอีก 87 เห็นได้ว่าผลงานของเขาได้รับการยอมรับอย่างมากทั้งจากฝ่ายเราและฝ่ายศัตรู