【ค่าชื่อเสียง +5】
【ค่าชื่อเสียงคงเหลือ: 13】
การแสดงออกของเหว่ยติ้งจงเมื่อครู่ช่วยให้เขาได้ค่าชื่อเสียงเพิ่มมาอีกห้าแต้ม
ทหารเก่าจากชั่วโจวที่โอบไหล่เหว่ยติ้งจงแล้วจากไปมีนามว่าเซียวจี้หลู่ เป็นเชื้อสายสาขาของตระกูลเซียวแห่งหลานหลิง ผู้สืบสายจากตระกูลผู้ดีมีชื่อเสียง
ทว่าบัดนี้บูเช่อเทียนกำลังปราบปรามตระกูลขุนนางผู้ทรงอำนาจ เหล่าตระกูลผู้ดีซึ่งเคยเป็นผู้ทรงอิทธิพลในอดีต ต่างตกต่ำจนต้องหาทางออกใหม่ให้ตนเอง
“อย่าถือสาที่ข้าไม่ให้เกียรติพวกเขาเลย” เซียวจี้หลู่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ล้วนเป็นพี่น้องร่วมรบกันทั้งนั้น ผู้ใดเล่าจะไม่หวังให้ทุกคนปลอดภัยและมีชีวิตรอด?”
“ปีก่อน ทหารใหม่กว่าหนึ่งพันนายถูกส่งขึ้นสนามรบ สุดท้ายตายยกกองทัพ สองปีมานี้ ทหารที่ไทเฮารับสมัครมาจากกวนจงและจงหยวน ล้วนมีฝีมือรบต่ำ ทั้งยังขาดประสบการณ์จริง พอขึ้นสนามรบ บ่อยครั้งมิใช่ถูกศัตรูสังหาร แต่เป็นเพราะแถวทัพแตกกระจัดกระจาย แล้วถูกทหารม้าฝ่ายเดียวกันเหยียบตายอย่างน่าอนาถ ทหารใหม่ที่พบจุดจบเช่นนี้มีมากมายนับไม่ถ้วน”
“ฝีมือยิงธนูของพวกเขาเอาไว้รับมือทหารกระจัดกระจายได้ก็จริง แต่ชนเผ่าเติร์กขี่ม้าล่าสัตว์กันมาแต่ไหนแต่ไร ฝีมือยิงธนูจึงแม่นยำยิ่ง หากยิงไม่ถูกเป้าถึงแปดในสิบครั้งจากระยะห้าสิบก้าว ต่อให้ขึ้นสนามรบไปก็เป็นได้แค่เป้านิ่ง สังหารทหารศัตรูไม่ได้ไม่เท่าไร แต่ตัวเองจะเป็นคนแรกที่ล้มลงเสียเอง”
เหว่ยติ้งจงพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”
เซียวจี้หลู่มองเหว่ยติ้งจงด้วยความสงสัย “เจ้าเป็นทหารใหม่ที่มาพร้อมกับพวกเขา เหตุใดฝีมือยิงธนูจึงเก่งกาจถึงเพียงนี้?”
เหว่ยติ้งจงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ข้าอยากสร้างความชอบ จึงฝึกฝนฝีมือหนักกว่าผู้อื่น”