ภาพสองข้างทางค่อย ๆ พร่ามัวลง เหว่ยติ้งจงมองเห็นเพียงร่างศพนอนอยู่หน้าโรงเรือนและตามถนน บ้านเรือนถูกเผาจนดำเกรียม เบื้องหน้ามีแต่ซากปรักหักพัง
ในที่สุด เหว่ยติ้งจงก็ฝืนต่อไปไม่ไหว ล้มลงกลางขบวนด้วยความอ่อนล้า
“ต้าลาง! ต้าลาง!”
ไฉจวิ้นกับหวังหยวนเชารีบประคองเขาขึ้นมา พลันพบว่ามือทั้งสองเปื้อนเลือดไปหมด จึงรีบตรวจดูใต้รักแร้ของเหว่ยติ้งจง
เลือดใต้รักแร้ไหลทะลักออกมา ย้อมเกราะจนแดงฉาน
ถึงตอนนี้ซั่วเชาจึงสังเกตเห็นความผิดปกติ เกราะเหล็กหรือ? เหตุใดเหว่ยติ้งจงถึงมีเกราะเหล็ก? ต้องรู้ว่าพวกเขาล้วนเป็นทหารชั้นผู้น้อยทั่วไป ไม่มีเกราะเหล็ก มีเพียงเกราะหนังพื้นฐานเท่านั้น
โดยทั่วไป ผู้ที่สวมเกราะเหล็กได้ย่อมเป็นทหารม้า นายทหาร หรือทหารที่ได้รับมอบหมายภารกิจพิเศษ เช่น...กองพลแนวหน้าปีนเมือง?
คำว่า “กองพลแนวหน้าปีนเมือง” พลันผุดวาบขึ้นในสมองของหัวหน้าหมู่ย่อยซั่ว ทำให้เขานิ่งงันไปชั่วขณะ
“หัวหน้าหมู่ มีอะไรหรือ?”
หัวหน้าหมู่ย่อยซั่วส่ายหน้า “ข้าคงคิดมากไปเอง”
ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยสงสัยว่าเหว่ยติ้งจงหนีทัพ แต่ไม่เคยกล้าคิดเลยว่าเหว่ยติ้งจงจะไปเป็นกองพลแนวหน้าปีนเมือง แถมยังเป็นกองสุดท้ายอีกด้วย!
ภารกิจที่มีโอกาสตายเก้าส่วนรอดเพียงหนึ่งส่วน ใครจะเต็มใจทำ? ยิ่งไปกว่านั้น เหว่ยติ้งจงมีคุณงามความดำริหนึ่งขั้นอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเลย!
แต่บาดแผลที่เขาได้รับกับเกราะเหล็กบนร่าง ดูเหมือนจะยืนยันว่าเหว่ยติ้งจงไปเป็นกองพลแนวหน้าปีนเมืองจริง ๆ ทั้งยังรอดชีวิตกลับมาได้
ผู้ใดปีนขึ้นกำแพงเมืองได้ ย่อมได้รับคุณงามความดำริสองขั้น ส่วนผู้ที่เป็นคนแรกจะได้รับสามขั้น