ดังที่หลิวซื่อจีคาดการณ์ไว้ เย็นวันนี้หัวหน้าหมู่ย่อยจางก็มาถ่ายทอดคำสั่งว่า พรุ่งนี้เช้าจะเคลื่อนทัพขึ้นเหนือ!
มีเพียงคำสั่งสั้น ๆ เท่านั้น ไม่มีคำชี้แจงใด ๆ แม้แต่จะไปทำอะไร ศัตรูเป็นใคร หรือภารกิจคืออะไร ก็ไม่มีใครรู้
ทหารชั้นผู้น้อยมีข้อมูลจำกัด ทำได้เพียงปฏิบัติตามคำสั่งทหาร
เมิ่งชวนกับอู๋จื้อซึ่งปกติพูดมาก คืนนี้กลับเงียบงันไปพร้อมกัน ครั้นดึกสงัด ทุกคนต่างนอนไม่หลับอยู่เนิ่นนาน
ในที่สุดเมิ่งชวนก็ทนบรรยากาศอึดอัดไม่ไหว จึงถามหลิวซื่อจีว่า “เหล่าหลิว คราวนี้พวกเราข้ามแม่น้ำขึ้นเหนือไปสู้กับใครหรือ? ชนเผ่าเติร์กหรือ?”
หลิวซื่อจีขานรับ ก่อนอธิบายว่า “สองปีมานี้ตุร์เชียเหนือผงาดขึ้นมา คอยยกทัพลงใต้เพื่อปล้นชิงทรัพย์สิน โจมตีเมืองและค่ายอยู่เนือง ๆ อำนาจขยายตัวอย่างรวดเร็ว อีกทั้งอาซื่อเต๋อหยวนเจินยังเชี่ยวชาญกลศึก สองปีมานี้แทบไม่เคยพ่ายแพ้ในภาคเหนือเลย”
“ทหารหนึ่งพันนายที่ถูกเกณฑ์ออกจากค่ายเหอหยางคราวก่อน เกรงว่าคงตายในมือของตุร์เชียเหนือไปแล้ว ดังนั้น...ศัตรูคราวนี้ของพวกเรา มีความเป็นไปได้สูงว่าจะยังเป็นตุร์เชียเหนือ!”
บูเช่อเทียนกำลังเตรียมการยึดบัลลังก์และขึ้นครองราชย์ ดังนั้นทางเหนือจึงจำเป็นต้องมีชัยชนะสักครั้ง เพื่อเสริมสร้างบารมีทางการทหารของนาง
ความพ่ายแพ้ในช่วงปลายปีที่แล้วต้องทำให้บูเช่อเทียนพิโรธอย่างยิ่ง ความอัปยศใหญ่หลวงเช่นนั้น นางย่อมต้องทวงคืนให้ได้
ด้วยเหตุนี้ หลังขึ้นปีใหม่จึงมีการส่งทหารขึ้นเหนืออย่างต่อเนื่อง เพื่อชำระความอัปยศครั้งใหญ่เมื่อปีก่อน
เมิ่งชวนกับอู๋จื้อฟังการวิเคราะห์ของหลิวซื่อจี แม้ในความมืดจะมองไม่เห็นสีหน้าของทั้งสอง แต่ความเงียบงันที่ยาวนานก็เผยให้เห็นว่าขณะนี้พวกเขาตึงเครียดและหวาดกลัวเพียงใด