【ค่าชื่อเสียง +3】
【ค่าชื่อเสียงคงเหลือ: 20】
แปลกจริง… เพิ่มขึ้นอีก 3 แต้ม ใครกันที่มอบค่าชื่อเสียงให้? เหว่ยติ้งจงไม่อาจรู้ได้ แต่มีเพิ่มย่อมดีกว่าไม่มี
……
วันหนึ่ง ณ ปลายยามบุปผาเมษา ขณะที่เหว่ยติ้งจงและกองทหารกำลังฝึกซ้อมประจำวัน หัวหน้าหมู่ก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มภาคภูมิใจ
“เหว่ยติ้งจง ออกมา!”
นับแต่พวกเขาถูกแยกไปประจำในค่ายทหารชั่วโจว หัวหน้าหมู่นิวก็ไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาของเหว่ยติ้งจงอีกต่อไป ผู้ที่มาแทนคือเถียนเจิ้งเกิง ทหารเก่าชั่วโจว
ทุกคนมองเหว่ยติ้งจงอย่างสงสัย มีเพียงเซียวจี้หลู่ที่ยิ้มเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขารู้สาเหตุอยู่แล้ว
“ไทเฮาพระราชทานไหมสามฉื่อ เงินหนึ่งพัน และผ้าสองพับแก่เจ้า”
ชั่วขณะนั้น ทุกคนในหมู่ต่างตกตะลึง ยกเว้นเซียวจี้หลู่
การพระความดีความชอบรางวัลจากความชอบทางทหารนั้น ปกติต้องเริ่มจากสำนักจงซูเหมินเซี่ย แล้วให้กรมทหารตรวจสอบรับรอง ทหารในค่ายทุกแห่งไม่เคยมีใครได้รับรางวัลพระความดีความชอบจากไทเฮาด้วยพระองค์เองมาก่อน!
แม้ของพระราชทานเหล่านี้จะไม่มากนัก… อย่างน้อยพวกผู้มีอำนาจก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา แต่สำหรับทหารชั้นผู้น้อยผู้ยากไร้แล้ว นับเป็นทรัพย์สินก้อนใหญ่ทีเดียว!
เขาทำอะไรกันแน่ ถึงทำให้ไทเฮาพระราชทานรางวัลด้วยพระองค์เองได้? เมิ่งชวนกับทหารเหอหยางอีกหลายคนต่างตกตะลึงและกังขา
เจ้าหมอนี่แอบไปทำอะไรมากันแน่?
【ค่าชื่อเสียง +8】
【ค่าชื่อเสียงคงเหลือ: 28】
ค่าชื่อเสียงของเหว่ยติ้งจงเพิ่มขึ้นเช่นกัน ทว่ายังคงมีไม่มาก ตอนนี้คงทำได้เพียงสะสมทีละเล็กทีละน้อย
เมื่อเหว่ยติ้งจงไปรับรางวัล หัวหน้าหมู่เถียนยังไม่ลืมกำชับว่า “ผู้ว่าการหลี่เป็นผู้เสนอความชอบของเจ้าแก่เบื้องบนด้วยตนเอง รางวัลทั้งหมดจึงไม่ได้ผ่านผู้ว่าการใหญ่ แต่ผู้ส่งสารนำมาถึงชั่วโจวแล้วมอบให้เจ้าทันที นี่เป็นธรรมเนียมของค่ายทหารชั่วโจว”