เจียงอวี่กับเจียงเหยาจดจำคำพูดของแม่เจียงไว้อย่างตั้งใจ “คุณย่า ไม่ต้องห่วงนะ พวกเราจะซื้อบ้านหลังใหญ่ให้คุณอาด้วย แล้วก็จะซื้อของอร่อย ๆ กับของเล่นสนุก ๆ ให้เยอะ ๆ เลย”
พอได้ยินแบบนั้น เจียงอวี่ปิงก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ บ้านพักตากอากาศอะไรนั่นไม่ต้องหวังให้พวกเขาซื้อให้หรอก เธอมีอยู่หลายหลังแล้ว
ชาตินี้อยู่ยังไงก็อยู่ไม่หมด
เธอไม่ได้หวังให้เด็กสองคนนี้ตอบแทนอะไรในอนาคต ขอแค่จำได้ว่าเธอดีกับพวกเขา และสุดท้ายไม่กลายเป็นคนเนรคุณ แค่นั้นก็พอแล้ว
ถ้าสุดท้ายพวกเขาคิดว่าสิ่งที่เธอทำให้เป็นเรื่องที่เธอควรทำอยู่แล้ว หรือถึงขั้นโลภอยากได้ทรัพย์สินของเธอ เจียงอวี่ปิงก็จะไม่ช่วยเหลือพวกเขาอีก
ภายใต้การอบรมสั่งสอนของพ่อเจียง แม่เจียง และเจียงเฉิน วิธีคิดของเด็กสองคนก็เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน พวกเขาไม่พูดอีกแล้วว่าทุกอย่างของเจียงอวี่ปิงในอนาคตจะเป็นของพวกเขา