ราว ๆ ห้าหกโมงเย็น คุณย่าโจวก็มาถึงหน้าบ้านเพื่อมารับหลานกลับ
หวังกู่เล่นกับเจียงอวี่และเจียงเหยาอยู่ที่นี่อย่างสนุกสนาน จนลืมเวลาไปชั่วขณะ นึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าต้องกลับบ้านแล้ว
คุณย่าโจวเห็นหลานชายทำท่าซุกซนก็พูดว่า “ก่อนมาก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้กลับมากินข้าวเย็นเร็ว ๆ ถ้าย่าไม่มารับ เธอคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถึงเวลากลับแล้ว”
แม่เจียงเชิญอีกฝ่ายเข้ามาอย่างสุภาพ “ทำกับข้าวเสร็จแล้ว กินด้วยกันที่นี่เลยนะ”
คุณย่าโจวโบกมือ “ไม่เป็นไร ที่บ้านทำกับข้าวไว้แล้ว เดี๋ยวฉันพาเด็กคนนี้กลับไป พ่อแม่เขาก็จะมาถึงแล้ว”
“งั้นก็ได้ ฉันไม่รั้งแล้วนะ คราวหน้าว่างเมื่อไรก็แวะมาเล่นได้เลย”
“ได้”
หวังกู่ทำท่าอาลัยอาวรณ์ วางของเล่นหลายชิ้นในมือลง “งั้นผมกลับก่อนนะ คราวหน้าจะมาเล่นกับพวกคุณอีก”
เจียงอวี่กับเจียงเหยาพยักหน้า “ได้เลย! หรือคราวหน้าพวกเราไปบ้านเธอก็ได้”
“เอาสิ”
คุณย่าโจวจูงมือหลานชายเดินออกไปด้วยกัน “เล่นสนุกไหม?”
“สนุกสิ ของเล่นหลายอย่างของผมพวกเขาไม่มี แล้วพวกเขาก็มีของเล่นหลายอย่างที่ผมไม่มีเหมือนกัน”