“เพื่อน ๆ จบกันมาสองปีแล้ว ช่วงนี้ทุกคนเป็นยังไงบ้าง? หาเวลามารวมตัวกันสักครั้งไหม?”
“ได้เลย ช่วงนี้ฉันว่างพอดี วันกับสถานที่ให้พวกเธอเป็นคนกำหนดเลย”
“ดีเลย ๆ ฉันก็กำลังอยากเจอทุกคนอยู่พอดี ไม่ได้ติดต่อกันมานานมากแล้ว”
“ช่วงนี้งานค่อนข้างยุ่ง แต่ถ้าเป็นงานเลี้ยงรุ่น ฉันไปแน่นอน”
“..........”
ตอนที่ได้รับข้อความนัดสังสรรค์ในกลุ่มชั้นเรียนของเพื่อนมหาวิทยาลัย เจียงอวี่ปิงกำลังอยู่ในห้องเช่าขนาดไม่ถึงสิบตารางเมตรของตัวเอง กินซาลาเปาคู่กับผักดอง
น้ำในกาต้มน้ำไฟฟ้าส่งเสียงเดือดปุด ๆ ต้มเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เธอลุกขึ้นจากข้างเตียง ยกกาต้มน้ำไฟฟ้าขึ้นมาเทน้ำร้อนใส่แก้ว
ซาลาเปา ผักดอง และน้ำเปล่า นี่คืออาหารมื้อเย็นของเธอในวันนี้
สำหรับข้อความนัดสังสรรค์ที่เพื่อน ๆ ส่งมาในกลุ่ม เจียงอวี่ปิงไม่กล้าตอบเลยสักนิด
สองปีมานี้เธอใช้ชีวิตได้แย่มาก เงินเดือนเดือนละแค่สามพันห้าร้อยหยวน หักค่าเช่าห้อง ซื้ออาหาร และของใช้ในชีวิตประจำวันแล้ว แทบไม่เหลืออะไรเลย
พอนึกถึงการพบปะกับเพื่อนร่วมรุ่นในอดีต เจียงอวี่ปิงก็พอจะเดาออกว่าทุกคนจะคุยเรื่องอะไรกัน เพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่กล้าไปงานเลี้ยงครั้งนี้เลย
เงินเดือนก็น้อย แถมไม่มีเสื้อผ้าดี ๆ สักชุด กลัวว่าจะถูกคนอื่นเยาะเย้ย และไม่อยากให้ตัวเองต้องกระอักกระอ่วนเกินไปตอนเจอเพื่อนเก่า ต่อให้คนอื่นไม่พูดอะไรต่อหน้า ลับหลังก็คงเอาไปนินทากันแน่
ตลอดหลายปีที่เรียนมหาวิทยาลัย เธอตั้งใจเรียนมาตลอด แต่พอเข้าสู่ชีวิตการทำงานถึงได้รู้ว่า แค่ตั้งใจเรียนอย่างเดียวไม่ได้ช่วยอะไร
ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จใหม่ ๆ เธอไม่รู้อะไรเลย จึงเลือกเรียนสาขาการเงิน คิดว่าจะได้เข้าใกล้เงินทองมากขึ้นอีกก้าว
แต่ใครจะคิดว่าพอเรียนจบแล้วถึงได้รู้ว่า หากอยากหาเงินในวงการนี้ ทรัพยากรกับเส้นสายล้วนขาดไม่ได้
ยังมีงานเลี้ยงดื่มเหล้าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และกฎที่ไม่เป็นทางการซึ่งแฝงอยู่ทุกหนแห่ง
เจียงอวี่ปิงทนรับเรื่องพวกนี้ไม่ไหวจริง ๆ จึงได้แต่ลาออกจากวงการ แล้วหางานเป็นพนักงานธุรการ งานไม่ต้องใช้ทักษะอะไรเป็นพิเศษ แถมเงินเดือนยังต่ำมาก
อีกทั้งค่าครองชีพในเมืองนี้ก็สูง เงินเดือนที่ได้รับในแต่ละเดือนพอแค่ประคองชีวิตประจำวัน เงินเก็บสักนิดก็ไม่มี แค่พออยู่รอดไปวัน ๆ ได้ก็นับว่าดีแล้ว
เพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่คิดจะไปร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้
แต่ขณะที่เธอดื่มน้ำไปหนึ่งอึกแล้ววางแก้วลง จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว
“ติ๊ง”
“ระบบอวดโตเชื่อมต่อสำเร็จ ยินดีต้อนรับผู้ใช้ระบบ”
เจียงอวี่ปิงชะงักไป “ระบบอวดโต?”
“ใช่แล้ว ผู้ใช้ระบบ ขอแค่มีใครอวดโตต่อหน้าคุณ อีกฝ่ายอวดอะไร คุณก็จะได้รับสิ่งนั้น”
เจียงอวี่ปิงตื่นเต้นจนกระโดดลุกขึ้นมาทันที “จริงเหรอ?”
“จริงแน่นอน”
คราวนี้เจียงอวี่ปิงตื่นเต้นขึ้นมาทันที
งานเลี้ยงรุ่นมีคนมารวมตัวกันตั้งมากมาย จะต้องมีคนอวดโตทำตัวเก่งอยู่ไม่น้อยแน่ เธอที่ผูกติดกับระบบแล้วจะพลาดโอกาสแบบนี้ได้ยังไง?
ไปสิ ต้องไปอยู่แล้ว! เพื่อรางวัลแล้ว งานเลี้ยงแบบนี้พลาดไม่ได้เด็ดขาด
ผ่านไปแค่ไม่กี่นาที ในกลุ่มชั้นเรียนก็มีข้อความเข้ามาหลายสิบข้อความแล้ว
เจียงอวี่ปิงไล่อ่านข้อความทีละอัน เพื่อนร่วมรุ่นหลายคนตอบในกลุ่มว่ายินดีไป ส่วนเธอเองก็ส่งข้อความไปหนึ่งข้อความเช่นกัน
เพื่อนที่เป็นคนจัดงานเห็นว่าทุกคนกระตือรือร้นกันขนาดนั้น จึงรีบส่งข้อความในกลุ่มอีกครั้ง “ในเมื่อทุกคนยินดีไป งั้นฉันจะลองดูวันกับสถานที่ก่อน พอตกลงกันได้แล้วจะส่งเข้ากลุ่มให้ทุกคนช่วยพิจารณา”
“ได้เลย รอฟังข่าวนะ”
“เลือกวันหยุดจะดีที่สุด ทุกคนจะได้ว่างกัน”
“ฉันว่างได้ทุกวัน”
พริบตาเดียว บนหน้าจอก็มีข้อความเข้ามาอีกหลายข้อความ
หลังวางโทรศัพท์ หัวใจของเจียงอวี่ปิงก็เต้นตึกตัก เธอเริ่มตั้งตารองานเลี้ยงรุ่นครั้งนี้
เธอจนแทบจะไม่ไหวแล้ว อยากปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ตอนนี้ให้ดีขึ้นจนทนรอไม่ไหว ไม่อยากอยู่ในที่ซอมซ่อแบบนี้อีกต่อไป
แต่ถ้าอาศัยเงินเดือนน้อยนิดที่ได้มาอย่างยากลำบาก ก็คงไม่มีทางทำได้ในเร็ววัน ส่วนการหาอาชีพเสริมก็ทำไม่ขึ้นเช่นกัน ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ไม่ว่าจะอยากทำอะไรก็ไม่ใช่เรื่องง่าย