หลังจากกินมื้อเย็นง่าย ๆ เสร็จ เจียงอวี่ปิงก็เก็บของบนโต๊ะ นำถุงพลาสติกสองสามใบกับกล่องใส่ผักดองไปทิ้งลงถังขยะ แล้วเช็ดโต๊ะให้สะอาด
พอมองเวลาอีกที ก็เกือบสองทุ่มแล้ว
เจียงอวี่ปิงกำลังจะไปอาบน้ำที่ห้องน้ำแล้วกลับห้องมาพักผ่อน แต่พอเดินมาถึงหน้าห้องน้ำ ก็เห็นว่าประตูปิดอยู่และมีเสียงคนอยู่ข้างใน
เธอจึงต้องกลับเข้าห้องของตัวเอง
บ้านเช่าหลังนี้มีสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ทุกห้องมีคนอยู่ และต้องใช้ห้องครัวกับห้องน้ำร่วมกัน
บางครั้งตอนเช้าเธอรีบ อยากแปรงฟันล้างหน้า แต่มีคนอื่นอยู่ในห้องน้ำ ก็ทำได้แค่ยืนรอข้างนอก
แม้แต่ตอนเย็นจะอาบน้ำก็ยังต้องต่อคิว
นี่คือความไม่สะดวกของการเช่าห้องอยู่ร่วมกัน
แต่ก็ช่วยไม่ได้ เธอไม่มีเงินมากนัก จึงเลือกได้แค่เช่าห้องแบบนี้
เช่าทั้งห้องแพงเกินไป ต่อให้พื้นที่เล็กหน่อย ค่าเช่าก็ยังเดือนละสามสี่พัน ไม่ใช่จำนวนเงินที่เธอจะจ่ายไหว
แถมบ้านหลังนี้ยังเก็บเสียงได้ไม่ดีนัก เวลาที่เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนเลิกงานไม่ตรงกัน บางครั้งเจียงอวี่ปิงนอนไปแล้ว แต่พอได้ยินเสียงจากห้องข้าง ๆ ก็ถูกปลุกให้ตื่น
เธอนอนรอบนเตียงอยู่สิบกว่านาที ก่อนจะได้ยินเสียงคนในห้องน้ำออกมาแว่ว ๆ เจียงอวี่ปิงจึงรีบหยิบของใช้กับเสื้อผ้าสะอาดไปอาบน้ำ
เพราะเป็นบ้านเช่าที่อยู่ร่วมกัน เธอจึงกลัวว่าจะมีคนอื่นต้องใช้ห้องน้ำต่อ เลยไม่กล้าอ้อยอิ่ง ใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน แค่สิบนาทีก็เสร็จแล้ว
พอกลับเข้าห้องของตัวเอง ก็เห็นว่ามีข้อความเข้ามาในมือถืออีกหลายข้อความ
[เมื่อกี้ฉันลองคิดดูแล้ว เรานัดกันวันเสาร์นี้ตอนหนึ่งทุ่มที่ร้านบุฟเฟ่ต์อาหารทะเลในพลาซ่า XX กันเถอะ ฉันดูรีวิวแล้ว รู้สึกว่าไม่เลว อีกอย่างเพื่อนร่วมรุ่นหลายคนก็ทำงานอยู่ในเมืองนี้หลังเรียนจบ ไปที่นั่นก็ค่อนข้างสะดวก พวกเธอว่าไง?]
[ฉันไม่มีข้อคัดค้านนะ ฉันค่อนข้างชอบกินอาหารทะเล]
[กินอะไรไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือได้เจอเพื่อนร่วมรุ่น]
[งั้นก็ร้านบุฟเฟ่ต์แล้วกัน สุดสัปดาห์นี้ฉันไปแน่นอน]
[ถึงฉันจะอยู่ต่างเมือง แต่วันเสาร์กับวันอาทิตย์ก็ได้หยุดตามปกติ แถมอยู่ไม่ไกลจากที่เรียนมากนัก ถึงตอนนั้นฉันจะไปให้ตรงเวลาแน่นอน]
เจียงอวี่ปิงพิมพ์ตอบในกลุ่มไปหนึ่งข้อความ [เจอกันวันเสาร์ตอนหนึ่งทุ่ม]
[ดี งั้นก็ตกลงตามนี้ แล้วเจอกัน]
เมื่อนัดเวลาและสถานที่กันเรียบร้อยแล้ว เพื่อนร่วมรุ่นก็ยังคุยกันในกลุ่มอีกหลายเรื่อง ทั้งชีวิตและเรื่องงาน
เจียงอวี่ปิงเลื่อนหน้าจอไปมา อ่านไปไม่กี่ข้อความก็ออกจากหน้าแชต
ก่อนนอน เธอเปิดอินเทอร์เน็ตไถดูคลิปสั้น ๆ เพื่อให้เริ่มง่วง แล้วค่อยเตรียมตัวเข้านอน
ถึงจะผูกพันกับระบบแล้ว แต่งานที่ทำอยู่ตอนนี้ก็ยังต้องทำต่อไป เพราะเธอไม่รู้ว่าจะหาเงินจากระบบได้มากแค่ไหน
อีกเหตุผลสำคัญคือ ในสำนักงานที่เธอทำงานอยู่มีคนทั้งหมดสี่คน งานประจำวันก็ไม่ได้หนักมากนัก มีเวลาว่างคุยเล่นกันอยู่บ่อย ๆ แถมเพื่อนร่วมงานอีกสามคนก็ชอบคุยโวมาก
เจียงอวี่ปิงรู้สึกว่า แค่อาศัยเพื่อนร่วมงานไม่กี่คนนี้ก็น่าจะได้รับรางวัลไม่น้อย
ประมาณสี่ทุ่ม เจียงอวี่ปิงวางมือถือแล้วปิดไฟในห้องนอน เตรียมตัวเข้านอน
จากที่นี่ไปบริษัทค่อนข้างไกล ใช้เวลาเดินทางประมาณสี่ห้าสิบนาที และนั่นยังเป็นตอนที่รถไม่ติดด้วย ดังนั้นทุกเช้าเธอต้องตื่นหลังเจ็ดโมงไม่นาน ตื่นเช้าก็หมายความว่าต้องเข้านอนให้เร็วขึ้น ไม่อย่างนั้นวันรุ่งขึ้นคงต้องไปบริษัทพร้อมขอบตาคล้ำเหมือนแพนด้า