พอเห็นแบบนั้น ครูอนุบาลก็รีบปลอบหวังจื่อเหิงด้วยเช่นกัน “หนูน้อยจื่อเหิง ไม่ต้องกลัวนะ ถ้าแม่มีธุระก็ให้แม่กลับไปก่อน หนูเล่นอยู่ที่นี่ดี ๆ ก็พอ ครูอยู่กันครบเลย ตอนนี้เราไปเล่นที่สนามกันสักพักก็ได้ ตรงนั้นมีของเล่นตั้งเยอะ เช่น สไลเดอร์ ลูกบอลกระโดด... เอาไว้เล่นได้ทั้งนั้น”
แม้ครูอนุบาลจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมาก แต่หวังจื่อเหิงก็ยังไม่ค่อยพอใจ และไม่ยอมให้แม่กลับไปเสียที
“แม่อยู่กับผมที่นี่เถอะ ไม่ต้องรอให้ผมเลิกเรียนแล้วค่อยมารับก็ได้ แม่อยู่ตรงนี้ไปเรื่อย ๆ พอเลิกเรียนผมค่อยกลับบ้านกับแม่ แบบนี้ก็ได้นี่”
ความคิดของเด็ก ๆ มักเรียบง่ายเกินไป
วันนี้แม่ของหวังจื่อเหิงลางานเพื่อพาเขามาโรงเรียน ทั้งที่ตัวเองก็มีงานต้องทำเหมือนกัน
ถ้าลูกไม่ยอมให้กลับ เธอก็คงไม่ต้องไปทำงานกันพอดี
“เชื่อฟังแม่นะ วันนี้อยู่ที่นี่ ทำตามที่ครูบอก แล้วก็เล่นกับเพื่อน ๆ ดี ๆ พอเลิกเรียนแม่จะมารับ ถ้าอยู่ที่นี่ดี ๆ คืนนี้แม่จะพาไปกินข้าวที่ร้านอาหารสำหรับเด็กที่ลูกเคยชอบ แล้วก็ซื้อเครื่องบินของเล่นที่ลูกอยากได้ให้ด้วย ดีไหม”
พอได้ยินคำพูดนี้ หวังจื่อเหิงก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนหน้านี้คนในบ้านเคยพาเขาไปกินข้าวที่ร้านอาหารสำหรับเด็กแห่งหนึ่ง เขาชอบรสชาติมาก แถมยังอยากได้เครื่องบินบังคับวิทยุมาโดยตลอด แต่คนในบ้านบอกว่าแพงเลยไม่ซื้อให้
ตอนนี้แม่รับปากแล้วว่า ขอแค่เขาอยู่ที่นี่ แม่ก็จะซื้อของเล่นที่อยากได้ให้
ฟังดูแล้วก็ไม่เลวเหมือนกัน
แต่เขาก็ยังไม่ค่อยวางใจ จึงถามย้ำอีกครั้ง “แม่จะซื้อให้จริง ๆ เหรอ ไม่ผิดคำพูดใช่ไหม”